| Europe-FinalCountd... |
| ACDC - Highway To ... |
| welcome to the jun... |
A Historia escrita con xiz por xente de 2º de bacharelato.
en 19:00 0 comentarios Enlaces a esta entrada
Etiquetas: des-atusagados
Como "acongojar" al pasajero que está sentado al lado tuyo en el avión o en el tren :
> 1. saca tu ordenador portatil de la bolsa>
> 2. abrelo muy despacio>
> 3. enciendelo>
> 4. asegurate que el de al lado está mirando la pantalla>
> 5. después arranca tu navegador preferido>
> 6. cierra los ojos y levanta la cabeza hacia el cielo...>
> 7. respira profundamente...y haz click sobre el link que tienes abajo :> > http://www.thecleverest.com/countdown.swf>
> 8. mira la cara de tu vecino.![]()
Como sempre para podelo mirar máis cómodamente se pode picar na palabra "scribd" que atoparedes arriba á esquerda. Disfrutade do texto.(dentro do que se pode con estes temas XD)
en 6:39 0 comentarios Enlaces a esta entrada
Etiquetas: recur s.o.s
Para traballar máis cómodamente podedes picar na palabra "scribd" ( arriba á esquerda) e se abre algo máis grande e manexable.
en 8:23 3 comentarios Enlaces a esta entrada
Etiquetas: propostas a posta
en 7:29 2 comentarios Enlaces a esta entrada
Etiquetas: propostas a posta
Maravilla de versión do clásico de U2. "I Still Haven`t Found What I'm Looking For". En "des-atusagados"
(que hoxe é a patroa dos músicos, Santa Ceciclia)
en 13:35 0 comentarios Enlaces a esta entrada
Etiquetas: des-atusagados
Unha versión increible da maravilla dos "ti-tamén" que se foron a Harlem a cantar co coro da parroquia :) (hai coros e coros, claro)![]()
en 19:47 0 comentarios Enlaces a esta entrada
Etiquetas: des-atusagados
Around the World in Eighty Days
Chapter I
In which Phileas Fogg and Passepartout accept each other, the one as master, the other as man
Mr. Phileas Fogg lived, in 1872, at No. 7, Saville Row, Burlington Gardens, the house in which Sheridan died in 1814. He was one of the most noticeable members of the Reform Club, though he seemed always to avoid attracting attention; an enigmatical personage, about whom little was known, except that he was a polished man of the world. People said that he resembled Byron—at least that his head was Byronic; but he was a bearded, tranquil Byron, who might live on a thousand years without growing old.
Certainly an Englishman, it was more doubtful whether Phileas Fogg was a Londoner. He was never seen on ’Change, nor at the Bank, nor in the counting-rooms of the “City”; no ships ever came into London docks of which he was the owner; he had no public employment; he had never been entered at any of the Inns of Court, either at the Temple, or Lincoln’s Inn, or Gray’s Inn; nor had his voice ever resounded in the Court of Chancery, or in the Exchequer, or the Queen’s Bench, or the Ecclesiastical Courts. He certainly was not a manufacturer; nor was he a merchant or a gentleman farmer. His name was strange to the scientific and learned societies, and he never was known to take part in the sage deliberations of the Royal Institution or the London Institution, the Artisan’s Association, or the Institution of Arts and Sciences. He belonged, in fact, to none of the numerous societies which swarm in the English capital, from the Harmonic to that of the Entomologists, founded mainly for the purpose of abolishing pernicious insects.
Phileas Fogg.
Phileas Fogg was a member of the Reform, and that was all.
The way in which he got admission to this exclusive club was simple enough.
He was recommended by the Barings, with whom he had an open credit. His cheques were regularly paid at sight from his account current, which was always flush.
Was Phileas Fogg rich? Undoubtedly. But those who knew him best could not imagine how he had made his fortune, and Mr. Fogg was the last person to whom to apply for the information. He was not lavish, nor, on the contrary, avaricious; for, whenever he knew that money was needed for a noble, useful, or benevolent purpose, he supplied it quietly and sometimes anonymously. He was, in short, the least communicative of men. He talked very little, and seemed all the more mysterious for his taciturn manner. His daily habits were quite open to observation; but whatever he did was so exactly the same thing that he had always done before, that the wits of the curious were fairly puzzled.
Had he travelled? It was likely, for no one seemed to know the world more familiarly; there was no spot so secluded that he did not appear to have an intimate acquaintance with it. He often corrected, with a few clear words, the thousand conjectures advanced by members of the club as to lost and unheard-of travellers, pointing out the true probabilities, and seeming as if gifted with a sort of second sight, so often did events justify his predictions. He must have travelled everywhere, at least in the spirit.
It was at least certain that Phileas Fogg had not absented himself from London for many years. Those who were honoured by a better acquaintance with him than the rest, declared that nobody could pretend to have ever seen him anywhere else. His sole pastimes were reading the papers and playing whist. He often won at this game, which, as a silent one, harmonised with his nature; but his winnings never went into his purse, being reserved as a fund for his charities. Mr. Fogg played, not to win, but for the sake of playing. The game was in his eyes a contest, a struggle with a difficulty, yet a motionless, unwearying struggle, congenial to his tastes.
Phileas Fogg was not known to have either wife or children, which may happen to the most honest people; either relatives or near friends, which is certainly more unusual. He lived alone in his house in Saville Row, whither none penetrated. A single domestic sufficed to serve him. He breakfasted and dined at the club, at hours mathematically fixed, in the same room, at the same table, never taking his meals with other members, much less bringing a guest with him; and went home at exactly midnight, only to retire at once to bed. He never used the cosy chambers which the Reform provides for its favoured members. He passed ten hours out of the twenty-four in Saville Row, either in sleeping or making his toilet. When he chose to take a walk it was with a regular step in the entrance hall with its mosaic flooring, or in the circular gallery with its dome supported by twenty red porphyry Ionic columns, and illumined by blue painted windows. When he breakfasted or dined all the resources of the club—its kitchens and pantries, its buttery and dairy—aided to crowd his table with their most succulent stores; he was served by the gravest waiters, in dress coats, and shoes with swan-skin soles, who proffered the viands in special porcelain, and on the finest linen; club decanters, of a lost mould, contained his sherry, his port, and his cinnamon-spiced claret; while his beverages were refreshingly cooled with ice, brought at great cost from the American lakes.
If to live in this style is to be eccentric, it must be confessed that there is something good in eccentricity!
The mansion in Saville Row, though not sumptuous, was exceedingly comfortable. The habits of its occupant were such as to demand but little from the sole domestic, but Phileas Fogg required him to be almost superhumanly prompt and regular. On this very 2nd of October he had dismissed James Forster, because that luckless youth had brought him shaving-water at eighty-four degrees Fahrenheit instead of eighty-six; and he was awaiting his successor, who was due at the house between eleven and half-past.
Phileas Fogg was seated squarely in his armchair, his feet close together like those of a grenadier on parade, his hands resting on his knees, his body straight, his head erect; he was steadily watching a complicated clock which indicated the hours, the minutes, the seconds, the days, the months, and the years. At exactly half-past eleven Mr. Fogg would, according to his daily habit, quit Saville Row, and repair to the Reform.
A rap at this moment sounded on the door of the cosy apartment where Phileas Fogg was seated, and James Forster, the dismissed servant, appeared.
“The new servant,” said he.
A young man of thirty advanced and bowed.
“You are a Frenchman, I believe,” asked Phileas Fogg, “and your name is John?”
“Jean, if monsieur pleases,” replied the newcomer, “Jean Passepartout, a surname which has clung to me because I have a natural aptness for going out of one business into another. I believe I’m honest, monsieur, but, to be outspoken, I’ve had several trades. I’ve been an itinerant singer, a circus-rider, when I used to vault like Leotard, and dance on a rope like Blondin. Then I got to be a professor of gymnastics, so as to make better use of my talents; and then I was a sergeant fireman at Paris, and assisted at many a big fire. But I quitted France five years ago, and, wishing to taste the sweets of domestic life, took service as a valet here in England. Finding myself out of place, and hearing that Monsieur Phileas Fogg was the most exact and settled gentleman in the United Kingdom, I have come to monsieur in the hope of living with him a tranquil life, and forgetting even the name of Passepartout.”
“Passepartout suits me,” responded Mr. Fogg. “You are well recommended to me; I hear a good report of you. You know my conditions?”
“Yes, monsieur.”
“Good! What time is it?”
“Twenty-two minutes after eleven,” returned Passepartout, drawing an enormous silver watch from the depths of his pocket.
“You are too slow,” said Mr. Fogg.
“Pardon me, monsieur, it is impossible—”
“You are four minutes too slow. No matter; it’s enough to mention the error. Now from this moment, twenty-nine minutes after eleven, a.m., this Wednesday, 2nd October, you are in my service.”
Phileas Fogg got up, took his hat in his left hand, put it on his head with an automatic motion, and went off without a word.
Passepartout heard the street door shut once; it was his new master going out. He heard it shut again; it was his predecessor, James Forster, departing in his turn. Passepartout remained alone in the house in Saville Row.
en 14:03 0 comentarios Enlaces a esta entrada
Etiquetas: recur s.o.s
Benqueridos e, sen embargo, alumnos/as de 2º D:
Quero felicitarvos efusivamente (fus....fus.....fus.....fus...............) ao alumnado/a deste curso polos magníficos resultados que obtedes e que podedes consultar no taboleiro. Ou picando AQUÍ, ou AQUÍ, ou AQUÍ.
En toda a clase aproba o test o ¡ 89.5% ! (Guauuuuuuuuuuu)
Da xente que aproba o 42% obtén máis dun 9 (¡)
Da xente que aproba o 35% obtén entre un 7 e un 9
Da xente que aproba o 23% obtén entre un 5 e un 6.
En fín.... embárgame a emoción (snif, snif..) e só me queda darvos os parabéns e animarvos a seguir con ese traballo e actitude .
Saúdavos
Julián, "er profe"
p.d. ¡Tampouco vaiades confiarvos!
Nova en blogamizades, que non en amizades sen blog.
Pica na imaxe .....pero ¡ollo! Isto é como Jumanji :-) podes entrar nun mundo de aventuras que che atrapará.
en 7:06 1 comentarios Enlaces a esta entrada
Etiquetas: blogamizades
1. Logo da revolución progresista do verán de 1835 o ministro Mendizabal trata de reconducir a guerra contra os carlistas...
a. Derrotando ós revolucionarios e reformando o sistema de recrutamento
b. Reformando o sistema de recrutamento e desamortizando bens da Igrexa
c. Desamortizando bens eclesiásticos e firmando o Convenio de Vergara
2. O Estamento de Próceres no Estatuto Real é..
a. A Cámara co-lexisladora co de Procuradores, de designación Real
b. A reunión das duas Cámaras lexisladoras
c. A Asemblea lexislativa de eleccion censitaria
3.O Estatuto Real non é propiamente Constitución porque...
a. Emana da tradición lexislativa do Antigo Réxime e da vontade real.
b. Emana conxuntamente do Estamento de Prócer e de Procuradores
c. Emana da Nación pero no articulado dá todo o poder ó monarca
4.A importancia da reforma de Javier de Burgos deriva principalmente de que con ela...
a. Tentábase a homoxeneización territorial
b. Impúxose o respecto ó foro vasco-navarro
c. Descentralízase o Estado en provincias
5. A posición da fidalguía galega apoiando ó carlismo deriva principalmente...
a. Da oposición á división provincial de 1833
b. Da súa oposición ó liberalismo económico
c. Da oposición ó foralismo
6. Canto á forma de concebi-la organización territorial do Estado español,o carlismo opoñía...
a. A defensa dos gremios ó liberalismo económico
b. A defensa da herencia medieval á restauración foral dos liberais
c. A defensa dos fueros de orixe medieval á unificación e centralización lexislativa liberal
7. O grupo social que protagonizou a emancipación das colonias españolas en América foi
a. O coñecido como grupo crioulo, que eran aristócratas de orixe americana con títulos nobiliarios e grandes propietarios de terras.
b. O grupo dos liberais e masóns que aportaron a ideoloxía precisa para reivindica-la independencia. salvo Arxentina, onde foi a aristocracia terratenente a protagonista.
c. O grupo dos crioulos, descendentes de españois, con ideoloxía e modos de vida burgueses,aínda que tamén eran terratenentes
8. Unha das causas que finalmentente desencadea a emancipación das colonias españolas en América foi…
a. O baleiro de poder que se crea en España pola invasión francesa e a abdicación do Rei.
b. A presión exercida nos séculos XVII e XVIII polos británicos sobre o comercio colonial.
c. A tendencia dos territorios independizados a fragmentarse, fronte ós desexos de Bolivar.
9. Á chegada de Fernando VII, logo da guerra civil , encontra o apoio como rei absoluto
a. Da burguesía campesiña, nobres e alto clero
b. Dos altos cargos do exército, nobres e alto clero
c. De nobres, alto clero, altos cargos do exército e a maioría do pobo.
10. A frase: “marchemos francamente, y yo el primero por la senda constitucional”, foi pronunciada por…
a. Fernando VII ó chegar a España en 1814 logo da Guerra de Independencia e a Constitución de Cádiz
b. Fernando VII obrigado polo pronunciamento de Riego en 1820 a acepta-la Constitución de 1812
c. Félix Rodriguez dela Fuente(senior), o primeiro naturalista que abríu rutas de sendeirismo.
11 Os modelos de monarquía que se deron no reinado de Fernando VII foron:
a. Constitucional entre 1812 e 1820 e, despois, entre 1820 e 1823 durante o Trienio Liberal; absoluta no periodo inicial de goberno en 1808 e na década ominosa, entre 1823 e 1833
b. Inicialmente absoluta ó acada-lo trono tra-lo motín deAranjuez ata que abdica en Bayonne i entre 1814-1820 e 1823-1833, logo a Constitución de 1812 o recoñece como Rei na Guerra e no Trienio
c. Constitucional entre Aranjuez y Bayonne, absoluta durante o sexenio absolutista e a ominosa década, cun intermedio constitucional entre 1830 e 1833, no Trienio Liberal.
12. O “pronunciamento” como modo de actuación típico da revolución burguesa en España implica…
a. A presión do exército para acadar un cambio de Goberno, ás veces acompañado de revoltas urbanas e dando lugar a un réxime civil
b. Que un grupo de militares fai forza contra o goberno para acadar o poder e dando lugar normalmente, a unha dictadura civil ou militar
c. Unha actuación na que os elementos militares do goberno alzanse contra os elementos civís para acadar unha reforma social burguesa.
13. Como consecuencia do proceso de emancipación das colonias españolas a principios do século XIX
a. O territorio colonial español queda reducido a Filipinas, Cuba e Porto Rico
b. As colonias españolas desaparecen totalmente en América,quedan en Asia:Filipinas,Porto Rico
c. España acepta a independencia das colonias en América a cambio da axuda contra Napoleón.
14. O manifesto dos Persas foi entregado a FernandoVII
a. Por deputados liberais que reclamaron en 1823 a apaertura do réxime absolutista.
b. Por deputados absolutistas en 1814 pedindo a derogación da Constitución de 1812.
c. Polo do Congreso de Verona ofrecendo a intervención dos “10.000 Fillos de San Luís”
15 As causas do fracaso do Trienio Liberal son…
a. A revolta liberal encabezada polos “persas”, e a invasión dos “100.000 Fillos de San Luis”
b. As divisións entre os liberais moderados e exaltados, e a invasión dos “Fillos de San Luis”
c. As conspiracións dos realistas e o Rei, xunto á división entre os liberais e a invasión decidida polas potencias absolutistas europeas.
16. O modelo de organización dos territorios coloniais españois ó que aspiraban algúns dos lideres da emancipación era a creación…
a. Dun conxunto de estados que estiveran basados nos estados prehispánicos (Incas, mayas)
b. De estados respetando a distribución da poboación indíxena.
c. De grandes unidades federais,co modelo dos EEUU
SOLUCIÓNS.
1b, 2ª,3ª,4ª,5b,6c,7c,8ª,9c,10c(jeje, noon) b, 11b,12a ,13a, 14b, 15c, 16c
¿que opinades? Do traballo de Andrés, do Proxecto de Lei... barra libre.
en 22:46 0 comentarios Enlaces a esta entrada
Etiquetas: xiztoriadores
Novas en "garelia" sobre o reloxio municipal da torre anexa a Santiago de Betanzos e un pequeno enigma para xiztoriadores.( ¡ grandes premios !)
En "xiztoriadores" traballo de Andrés Valverde. Adianto para abrir boca:
Presentovos o texto de Larra falando (con cariño :-) dos carlistas) Suliñei pola miña conta adxectivos que o describen para un liberal exaltado como era Larra e verbos que caracterizan súa actuación. Unha lectrura rápida deses subliñados xa vos dará unha idea da imaxe que Larra presenta.
Verdad es que hay en España muchos terrenos que producen ricos facciosos con maravillosa fecundidad; país hay que da en un solo año dos o tres cosechas; puntos conocemos donde basta dar una patada en el suelo, y a un volver de cabeza nace un faccioso. Nada debe admirar por otra parte esta rara fertilidad, si se tiene presente que el faccioso es fruto que se cría sin cultivo, que nace solo y silvestre entre matorrales, y que así se aclimata en los llanos como en los altos; que se trasplanta con facilidad y que es tanto más robusto y rozagante cuanto más lejos está de población. Esto no es decir que no sea también en ocasiones planta doméstica; en muchas casas los hemos visto y los vemos diariamente, como los tiestos en los balcones, y aun sirven de dar olor fuerte y cabezudo en cafés y paseos. El hecho es que en todas partes se crían; sólo el orden y el esmero perjudican mucho a la cría del faccioso, y la limpieza, y el olor de la pólvora sobre todo, le matan. El faccioso participa de las propiedades de muchas plantas; huye, por ejemplo, como la sensitiva al irle a echar mano; se cierra y esconde como la capuchina a la luz del sol, y se desparrama de noche; carcome y destruye como la ingrata hiedra el árbol a que se arrima; tiende sus brazos como toda planta parásita para buscar puntos de apoyo; gústanle sobre todo las tapias de los conventos, y se mantiene, como esos frutos, de lo que coge a los demás; produce lluvia de sangre como el polvo germinante de muchas plantas, cuando lo mezclan las auras a una leve lluvia de otoño; tiene el olor de la azafétida, y es vano como la caña; nace como el cedro en la tempestad, y suele criarse escondido en la tierra como la patata; pelecha en las ruinas como el jaramago; pica como la cebolla, y tiene más dientes que el ajo, pero sin tener cabeza; cría, en fin, mucho pelo como el coco, cuyas veces hace en ocasiones.
… 
En cuando a su figura y organización, el faccioso es en el reino vegetal la línea divisoria con el animal, y así como la mona es en éste el ser que más se parece al hombre, así el faccioso en aquél es la producción que más se parece a la persona; en una palabra, es al hombre y a la planta lo que el murciélago al ave y al bruto; no siendo, pues, muy experto, cualquiera lo confunde; pondré un ejemplo: cuando el viento pasa por entre las cañas silba; pues cuando pasa por entre facciosos habla; he aquí el origen del órgano de la voz entre aquella especie. El faccioso echa también, a manera de ramas, dos piernas y dos brazos, uno a cada lado, que tienen sus manojos de dedos, como púas una espiga; presenta faz y rostro, y al verle, cualquiera diría que tiene ojos en la cara, pero sería grave error; distínguese esencialmente de los demás seres en estar dotado de sinrazón.
La planta nueva o el faccioso, Mariano José de Larra , 10 de noviembre de 1833
en 21:03 0 comentarios Enlaces a esta entrada
Etiquetas: recur s.o.s
Desta vez para a fin de semana vos suxiro mirar este "spot". Unha auténtica maravilla dende o punto de vista da creación publicitaria e un prodixio de ternura.
(¡Atención!, provéanse de "clines" con antelación suficiente e non repriman sentimentos...........¡NIN COMENTARIOS!)
en 6:27 0 comentarios Enlaces a esta entrada
Etiquetas: blogamizades, des-atusagados

Un bo traballo de xiz-toriadora profesional o que agora presentamos.Sandra fai un percorrido pola vida de Godoy y remata coas doferentes interpretacións e valoracións históricas que se fixeron sobre a súa figura. ¡Paga a pena ollar este traballo!
Aproveito para suxerir que alguén colla a información das visións sobre o personaxe e o transforme nunha "empatía": p. ex. un xuizo a Godoy, un diálogo ficticio sobre él, etc... ¡Que alguén "me se" anime!
Quite an experience to live in fear, isn't it?
......
That's what it is to be a slave.
É toda unha experiencia vivir con medo, ¿verdade?
.....
Iso é o que significa ser esclavo.

en 16:32 0 comentarios Enlaces a esta entrada
Etiquetas: des-atusagados
Bo traballo de Valeria Rubal sobre a crise da monarquía española en 1808. En "xiz-toriadoras"
Para non atusagarse "venturas e desventuras dunha test-maker" en "des-atusagados"

O luns celébrase en Gran Bretaña a noite de Guy Fawkes. Comemorando un intento no lonxano 5 de novembro de 1605 de volar o edificio do Parlamento de Londres , o que foi coñecido como a "conspiración da pólvora". Foi condenado ó lume e dende entonces celébrase en Inglaterra unha noite de fogueiras.
O comic de Alan Moore, "V de vendetta" inspírase nesta figura.( podes velo escaneado neste enlace)
E máis recentemente fíxose unha película protagonizada por Natalie Portman ( hai un par de semanas vola recomendaba nos "Fantasmas de Goya"
¿Anarquismo? ¿Desobediencia civil? ¿Democracias corruptas? ¿Terrorismo? ¿Alguén se atreve a dar unha interpretación desta boa reflexiópn da actualidade co pretexto do futuro?
en 8:11 1 comentarios Enlaces a esta entrada
Etiquetas: recur s.o.s, xiztoriadores
"En el nombre del Papi, del Junior, Palomita buena onda. Amén"(Y no es el principio de la Constitución de 1812)