¡Que sí..., que dende sempre fun fan de Lucía ("paco de..." aínda que hai outras mequetrefas da que son tamén fan)!
Lembroume ao escoitar o son a unha vella adquisición en vinilo "Delirios Ibéricos" de Râo Kyao e KetamaA Historia escrita con xiz por xente de 2º de bacharelato.
¡Que sí..., que dende sempre fun fan de Lucía ("paco de..." aínda que hai outras mequetrefas da que son tamén fan)!
Lembroume ao escoitar o son a unha vella adquisición en vinilo "Delirios Ibéricos" de Râo Kyao e Ketamaen 16:40 0 comentarios Enlaces a esta entrada
Etiquetas: des-atusagados
en 8:14 0 comentarios Enlaces a esta entrada
Etiquetas: des-atusagados
Como Machado, yo también soñaba
de niño con os héroes de la Ilíada
pero mezclándolos en la coctelera
con los padres de la Revolución.
Marat, Robespierre, Lenin y Trotski
vivían en mis sueños de muchacho
junto a Paris, Ayante y Diomedes.
Pese a las discrepancias ideológicas
nunca se peleaban entre ellos,
pues tenían enfrente un enemigo
común: la Realidad.
en 8:06 0 comentarios Enlaces a esta entrada
Etiquetas: des-atusagados, propostas a posta
Ás veces, hai palabras que posuen por si mesmas a capacidade de captar a atención ou mesmo de xenerar unha espectativa especial. Algo así ocurríume cando no magnífico blog http://musicaquecuelga.blogspot.com atopei a reseña deste disco “Architect of the silent moment”.
A decisión de escoitar resultou ser un regalo para os ouvidos nesta época prevacacional. Por momentos resulta moi experimental ( cando menos para min, que non che son moi experto en “jazzes”) pero o conxunto é magnífico e paga a pena. Destaco o final de "Window of time", la armónica en "Masoosong" e o track “Smoke Stack”.
Grabación de estudio de 2005 reuníu a músicos variados para grabar composicións orixinales do baixista Scott Colley. Jazz do bo, esixente, non recomendable para escoitar só como música de fondo, preferible pararse un chisquiño e escoitar con atención o que que nos di.
Track Listing
01. Usual Illusion (7:29)02. Strip Mall Ballet (7:50)03. El Otro (2:52)04. Architect of the Silent Moment (7:14)05. Masoosong (6:05)06. Feign Total (2:58)07. From Within (8:09)08. Smoke Stack (5:56)09. Window of Time (7:55)
Artist List
Scott Colley, bassRalph Alessi, trumpetCraig Tahorn, piano, fender, B3 HammondAntonio Sanchez, drums.David Binney, saxJason Moran, pianoGregoire Maret, harmonicaAdam Rogers, guitar
http://musicaquecuelga.blogspot.com/2009/06/scott-colley.html Ahí encontrarás un DESVÍO POR OBRAS por si te apetece.
en 8:31 0 comentarios Enlaces a esta entrada
Etiquetas: des-atusagados
Cuando los antropólogos e historiadores nos acercamos al estudio de los primeros homínidos surge siempre la pregunta acerca de cuales fueron las claves en el proceso de hominización. ¿que nos hizo humanos separándonos del resto de primates?... Que si el lenguaje, que si el pulgar oponible y la capacidad para fabricar instrumentos... en 3:59 0 comentarios Enlaces a esta entrada
Etiquetas: des-atusagados, propostas a posta
¿Seica algún de vos xa tivestes a ocasión de ver "Eleni"?
Logo de presentala e falar sobre a música e a potencia poética das súas imaxes quero entrar agora nun tema máis propiamente histórico. Eleni narra unha historia que é personal e colectivamente todo menos infrecuente nos Balcáns do inicio do século XX. O mundo anterior á época contemporánea, coa creación dos Estados-Nación, é unha realidade na que con conflictos e xenerando tamén unha grande riqueza humana, mestúranse nos mesmo territorio pobos, etnias, relixións... Minorías xudeas, xermanas, húngaras ou, no noso caso, gregas, ocupan un espazo importante nos vellos imperios otomano ou austrohúngaro especialmente. Un espazo, que, xa dixemos, non estivo exento de tensións pero que, en xeral, resolvíase en convivencia.
A desaparición deses vellos imperios multinacionais e a sua substitución polos estados-nación xenerou un éxodo de incalculables custes en termos de humanidade. Mareas humanas abandonando terras e cidades que foran as terras e cidades dos seus antepasados pero nas que agora non eran aceptados por non responder aos criterios estabrecidos de pertenza a este novo tipo de estado. Húngaros da rexión de Transilvania, gregos de Odessa, xermanos e xudeos en toda a trama urbana da rexión...
Estes grupos son obrigados a un éxodo que os deixa á mercede de todos e do peor de si mesmos. Obrigados a trasladarse a novos territorios, oficialmente concordantes coa súa nacionalidade, pero que ás veces nin sequera teñen capacidade de acollida para esta poboación. Convírtense en extranxeiros no seu propio país.
Por un deses camiños inesperados polos que nos conduce a memoria a contemplación de "Eleni" trouxo o recordo nunha noveliña (seguramente sen moita calidade) do escritor húngaro Lajos Zilahy, "La Ciudad Vagabunda". Nela os húngaros da rexión de Transilvania tras abandonar as terras dos seus maiores, obrigados polas autoridades rumanas ( que agora xestionan ese territorio), emprenden un éxodo en tren cara a capital do seu estado, a milenaria Budapest. A chegada non pode ser máis desilusionante, non son ben acollidos e teñen que pasar varios anos vivindo nos propios vagóns de tren que os transportaron dende a súa terra a esta que (segundo a doutrina oficial) era realmente a súa.
Ese espazo estigmatizado que forma a cidade vagamunda dos trens lembrame ao delta no que os gregos construen a súa poboación en "Eleni". Un espazo apestado, marxinal. A provisionalidade feita dirección postal. E como toda provisionalidade, fráxil, a piques de inundación.
Con todo isto, cobra , para min, valor pleno a elección musical e fotográfica de Angelopoulos. A perfecta plasmación da dor de quen se sabe exiliado no propio país.
en 9:33 0 comentarios Enlaces a esta entrada
Etiquetas: propostas a posta
Dende o primeiro momento que puiden disfrutar desta película chamoume a atención a densidade poética das imaxes. Angelopoulos fuxe dos tópicos de país mediterráneo ao estilo do "jroña que jroña de danone". Presentamos unha atmosfera que non ten nada que ver cos contornos definidos do sol mediterráneo, unha atmósfera acorde menos coa latitude que co pulso das almas dun pobo exiliado e transhumante, de perfís desleidos, brumas e barros omnipresentes.
Outra cousa que provocou en min a película foi unha especie de transporte ( por camiños que descoñezo) a outros momentos da historia da arte. As primeiras esceas da película presentannos unha aldea, a dos refuxiados gregos de Odessa en Salónica de tal maneira, con tal enfoque, que non puiden menos de lembrar os cadros de Brueghel cheos de pequenas figuriñas cada unha aterafada no seu traballo propio, como invitando ao espectador a fixarse na súa peripecia persoal, a adicar un cachiño de tempo en prestarlle atención. O embarcadeiro que non define claramento onde acaba a terra e comeza o mar. A roupa branca tendida en longas ringleiras. A imaxe tremenda (firmaríaa calquera pintor ou cineasta surrealista) da árbore coas ovellas penduradas das polas...
Cada unha destas imaxes é un libro de poemas por sí soa. Que as disfrutedes coma min.
en 0:09 0 comentarios Enlaces a esta entrada
Etiquetas: propostas a posta
La banda sonora de esta historia marcada por el sentimiento de lo trashumante no podría partir de una estructura total o definida…Porque no se trata de la música para ilustrar un viaje en el sentido de asociar cada movimiento con la belleza del paisaje o los sentimiento bondadosos que inspira su contacto. El refugiado lleva consigo recuerdos, angustias, miedos, incertidumbre, nostalgia, dolor… la intensidad emocional que emana de las imágenes de Angelopoulos requiere para su debida interpretación notas alargadas, tonos duros, cuerdas tensas, metales melancólicos y voces que evoquen el trino desesperado de gorriones. Una música construida de fragmentos, de modo tal que las emociones queden atrapadas y a la deriva en una pleamar de sentimientos contradictorios por las muchas cicatrices abiertas que deja tras de si la devastación. Eleni Karaindrou nos ofrece las composiciones adecuadas para la gran tragedia histórica en la memoria griega moderna que significaron las emigraciones desde Odessa y Smyrna. Nada mejor que los lamentos de un Corno Francés, las agudas notas desesperadas de una Lyra de Constantinopla, la terrible nostalgia que evoca las voces sin esperanza de un Acordeón, la espiritualidad sin Dios del Harpa, la profundidad del Violonchelo, las cuerdas atormentadas de La Camerata, Athens String Orchestra y la tragedia cotidiana que nos evoca el Hellenic Vocal Ensemble. La conjunción de ta
ntos instrumentos musicales sagrados deriva en un leguaje musical metafórico, atemporal, mundano y a la vez místico. La música es un poema en sí misma que nos cuenta una historia que es universal y que de ninguna manera es exclusiva de un territorio, su expresión es una larga perífrasis de la búsqueda perenne de sentido hasta su inescapable final: “pasaste la mano sobre la hierba y cuando la levantaste algunas gotas rodaron hacia abajo, sobre la tierra, como lágrimas condensadas de un gran río de soledad.”en 9:33 0 comentarios Enlaces a esta entrada
Etiquetas: propostas a posta
Afeitos estamos por obra e "gracia" do cinema jolibudiense a ver cine devorando palomitas e sendo devorados pola acción máis ou menos trepidante e os efectos especiais. Pero logo de ver "Eleni" de Theo Angelopoulos chego á conclusión de que hai películas que non as podemos mirar como quen mira unha novela de aventuras. Ista é un deses filmes para os que hai que atopar un momento propicio, como o que buscamos para leer poesía, momentos demorados ,en tempo de adagio. Mirar sen prisas de que ocorran cousas porque o tempo pasando é a maior ocorrencia.
Esta película que agora recomendo me chega por x.l.(extra large) mosquera como unha invitación a "ver poesía". Ao longo de catro achegamentos tentarei aportar os meus argumentos para que a vexades. Anda perto das tres horas de metraxe pero ¡podo prometer e prometo! que será o tempo mellor aproveitado que poidades imaxinar.
Unha fotografía evocadora, rompedora de tópicos, subxugante e misteriosa. Unha música de Eleni Karaindrou que engaiola dende o primeiro ( por certo que me leva a mandar un recordo á nosa acordeonista preferida en xiztoria, Sabela(saab, still moving our minds). Un tema histórico de calado. ¡alguén da máis!
Mans á obra. ¡con vostedes: "Eleni" de Theo Angelopoulos!
en 9:33 3 comentarios Enlaces a esta entrada
Etiquetas: propostas a posta
en 16:23 0 comentarios Enlaces a esta entrada
Etiquetas: des-atusagados
Aproveito este bo traballo de Daniel Gómez Valle, extremeño profesor no IES "Bachiller Diego Sánchez"
en 6:59 0 comentarios Enlaces a esta entrada
Etiquetas: blogamizades, recur s.o.s
en 6:15 0 comentarios Enlaces a esta entrada
Etiquetas: des-atusagados, recur s.o.s

Si la bibliografía sobre la Guerra Civil y la República es inmensa, no queda detrás la producción cinematográfica sobre la propia guerra y la posguerra que la sucedió. El motivo de este post no es hacer un repaso cinematográfico de toda esa ingente producción, para ello podéis consultar el magnífico libro de Sánchez Biosca “Cine y Guerra Civil Española: Del mito a la memoria” , donde podréis encontrar un análisis de la evolución cinematográfica del régimen y por ende, de su evolución política.
Como algunos de vosotros sabréis, Franco fue el único dictador que unió a su afición al cine como espectador, el oficio de cineasta. Con el seudónimo de Jaime de Andrade, Franco firmó el guión de “ Raza“. En esta película Franco hace expreso su pensamiento político: el ejército como esencia de los valores morales y viriles, garante del espíritu de España, la catolicidad de la nación española, la esencial importancia del orden, la familia y un tradicionalismo que no se os ocultará si veis esta película. Todo ese universo ideológico aparece materializado en las hazañas de una ejemplar familia de militares, los Churruca, que a través de generaciones y en los acontecimientos históricos que viven, acaban por definir todo el ideario del nacional-catolicismo. Aquí tenéis el inicio de la película…. no os costará encontrar lo que os falta. (Os recomiendo hacerlo)
A las obras de ficción, mejor o menor dispuestas, habría que unir la obra documental, también verdaderamente magnífica y amplia. En primer lugar y como fuente directa contamos con la amplísima colección del No-Do , del que podéis ver aquí el primero de los números. Imprescindible
Como son muchas las fuentes directas de este tiempo y la red nos facilita mucho las cosas…., podemos escuchar en su versión original algunos importantes discursos de Franco
Además de los documentos del No-Do y otras agencias, es fácil hallar en la red extractos de algunos de los numerosos documentales dedicados a la Guerra Civil y el franquismo. Los docuemtales precisarían también de una larga exposición y un amplio espacio. Para evitar ser prolijo y pesado os recomiendo empezar por estas dos obras. La primera, “Canciones para después de una Guerra” de Martín Patiño, un relato construido sobre la música de la posguerra y las imágenes de la misma que no debéis perderos.
Y la más reciente es la obra de Elías Querejeta, Noticias de una Guerra, interesante aunque no tenga la frescura de la película de Patiño, nos da una idea amplia y documentada de la Guerra Civil española.
Os animo a continuar la investigación por vosotros solos….. hay mucho que ver y que aprender.
Este post está vil, pero "admiradoramente" pirateado de la excelente página cronosgea
en 7:08 1 comentarios Enlaces a esta entrada
Etiquetas: propostas a posta, recur s.o.s