31/10/09

Proclamación como rei absoluto de Fernando VII en Betanzos city


Unha vella entrada do blog , na sección Garelia, informanos sobre a celebración pola volta ao trono de Fernando VII logo da Guerra de Independencia. Paga a pena.botarlle unha ollada.
Mesmo daría para que alguén se animara a facer un traballiño audiovisual sobre ela.

CUALIFICACIÓNS DO TEST DO VENRES.

Cualificacións 2º “A”. Test 30-X-09

BCI 6,BFJ 6.6,BSC 5,CTX 4.6,DPL 6.5,ECA 6.75,GVS 3,GNJ 1.8,GFE ex,GVF 5.2,LML 3,LLH 6.6,LPA 5.6,LSL 9.2,MFN 7.1,NGP 6.2,NFG 6.6,PCV 4,RPP 8.7,RMA 6.1,RPA 7,SPC 3.4,VMS NP


Cualificacións 2º “B”. Test 30-X-09

BRC 9.2,CPA 6.8,FPF 9.1,GCOs 6.5,GCOl 1.2,GAS 1.6,LAD 0.8,LVA 9.1,MFV 5.1,MMG 7.9,MVL 6.3,PVA 6.4,SVS 9,TSR 6.5,VDR 8.8,


Cualificacións 2º “C”. Test 30-X-09

ACJ 4.3,BPR 8.5,CDV 9.2,FRC 6.4,FSP 4.6,FVA 3.5,GDS 3.3,GPI 4.8,LPM 2,NFE 6.7, NRL 9.3,PSM 1.6,RPC 6.3,RPL 6.6,RMN 5.5,RNB 1.5,RSS 2.6,,RBN 7.3,SSI 5.8, UVJ 4,VVI 1

29/10/09

De 1808 a 1833, relato e reflexións sobre a historia de España

En cuanto regresó de su viaje, lo primero que hizo Al­varo fue pasar por la calle del Caldero (...)
Entre los reflejos cruzados del Camino de los Cristales, Hans se detuvo en seco. Un momento, dijo, pero, ¿pero el café no estaba ahí, enfrente de? Bah, se encogió de hombros Alvaro, siempre pasa lo mismo. Tú no hagas caso y sigue caminando, que ya aparecerá.
Jugaron al billar, hablaron de Londres y repasaron la pren­sa extranjera. En la tercera de La Gaceta, Alvaro leyó una cró­nica sobre la sublevación en Cataluña. Se habían visto banderas con el rey Fernando colgado de los pies, la revuelta avanzaba por Manresa, Vich, Cervera. Los campesinos se sumaban a la revuelta apoyados por militares disidentes. Buenas noticias, ¿no?, comentó Hans. Más o menos, dudó Alvaro, esto me huele a car­lismo, ojalá no se trate de derrocar a un traidor para coronar a un retrógrado. ¿Y qué es el carlismo exactamente?, preguntó Hans. Uf, resopló Alvaro, eso mismo quisiéramos saber los es­pañoles. En fin, si tienes tiempo haré lo que pueda. Aunque ni los carlistas podrían explicártelo.
Hans escuchaba asombrado el relato sobre la política española de los últimos años. Y, tal como le había advertido su amigo, no era fácil de entender.


O sea, resumió Alvaro, primero Fernando el cabrón conspira contra el traidor de su padre, después lo juzgan y lo absuelven, y más tarde su padre abdica en él, ¿has­ta aquí bien? Napoleón los secuestra a los dos y soborna a Fer­nando, Fernando le devuelve la corona a su padre y su padre se la vende al hermano de Napoleón. ¿Somos lo más grande! Fer­nando queda preso, o mejor dicho queda dándose banquetes en un castillo, hasta que termina la guerra de independencia. El cabrón de Fernando se disfraza de mártir y el pueblo, como siempre, lo recibe como al Mesías. Bonaparte reconoce a Fer­nando como rey cabrón de España, se suprime la constitución republicana y empieza la restauración, ¿no? El rey cabrón con­cede una amnistía, volvemos unos cuantos y él acepta a regaña­dientes la constitución de Cádiz, que como te imaginarás no duró mucho (entendido, asintió Hans, o más o menos, ¿y después tú qué hiciste?), por un tiempo creí que iba a quedarme en Es­paña, pero las cosas no pintaban bien y Ulrike tampoco estaba segura, nuestra vida ya estaba en otro lugar y, bueno, además pensábamos en tener esos niños alemanes que nunca tuvimos. Espera, que me tomo otra. Dios mío, ¡si existieras! Nos volvemos a ir, el liberalismo se acaba pronto, y en el 21 hay una sublevación en Barcelona. Yo intento viajar para apoyarla, pero cuando mi diligencia se acerca a los Pirineos nos enteramos de que la suble­vación está siendo sofocada y entonces, lo confieso, doy media vuelta y vuelvo a Wandernburgo. ¿Sabes?, de lo que más me arrepiento en la vida, además de no haber tenido un hijo con Ulrike, es de no haber seguido viaje ese día (no digas tonterías, dijo Hans, ¿tú qué ibas a hacer?), ¡yo qué sé!, donar dinero, pegar tiros, ¡algo! (aunque sé que lo hiciste, me cuesta imaginar­te disparando), no te extrañes tanto, en algunas circunstancias la violencia es la única manera de hacer justicia (lo dudo, objetó Hans cruzándose de brazos), que uno lo dude, mi querido ami­go, o que tenga miedo, no significa que no sea cierto.
Sí, otra, gracias, ¿por dónde íbamos?, continuó Alvaro, ah, el 23. Y se veía venir, Metternich y Federico Guillermo ya lo habían probado en Italia. Llegaron los cien mil hijos de puta de San Luis, le echaron una mano a Fernandito, ¡con las armas, lo ves!, y adiós a la constitución y lo demás. La Santa Alianza ocupó España como nunca lo había hecho Bonaparte, persiguieron a medio país, la inquisición se puso en forma y así, querido mío, mi país volvió al lugar que más le gusta: el pasado. Así es España, Hans, un carrusel eterno. Scheiśe! ¿A ti te gusta Goya?, a mí también, ¿y por casualidad no habrás oído hablar de un cuadro que se llama Alegoría de la villa de Madrid?, bue­no, no importa. En ese cuadro aparecía un medallón con el retrato de Pepe Bonaparte, Goya le había jurado fidelidad como tantos ilustrados. Pero cuando Madrid se libera de los franceses, Goya sustituye la cabezota de Pepe Bonaparte por la palabra constitución, ¿qué te parece? Y unos meses después vuelve a po­ner la cabezota, cuando los franceses recuperan la ciudad. Don Francisco no duda en reescribir constitución después de la vic­toria final, ¡y atención!, en el 15 tapa la palabrita con un retra­to de Fernando el cabrón, que aguanta su cabeza ahí hasta el trienio liberal. Entonces la constitución vuelve al cuadro hasta el maldito 23, y vuelta a empezar. ¿Somos o no somos un ca­rrusel? Para mí Goya es el mayor genio de Europa, y ese cuadro el mejor ejemplo de la historia de España (no sabía, se sorpren­dió Hans, que Goya fuera tan calculador), ¡pero si no fue cal­culador, Hans!, así estuvo media España, viendo quién ganaba para salvar el pellejo. Unos lo hacían por sus hijos, otros por su trabajo, seguramente yo lo hubiera hecho por Ulrike. Así de simple. Al fin y al cabo, ¿qué hicimos otros? Irnos.
A la otra España, dijo Alvaro vaciando su jarra, siem­pre la desmantelan. Pasó con los reyes católicos, pasó con la contrarreforma, siguió pasando durante tres siglos, pasó en el 14, acaba de pasar en el 23, ya veremos cuándo toca la próxima. Un país tan conservador y monárquico sólo puede criar rebeldes rencorosos, y los rebeldes rencorosos sólo pueden terminar cas­tigados por su patria (la patria no existe, dijo Hans, ¡tú le echas la culpa de todo a la patria!, los que castigan son los patriotas), no, no, te equivocas, por supuesto que existe, y por eso nos duele tanto (bueno, entonces, por puro patriotismo, te habrá dolido mucho perder las colonias), ¿a mí?, ¡qué va!, ¡a mí me alegra!, ya era hora de dejar de fingirnos un imperio y concen­trarnos en nuestros propios desastres. Y los turcos en Atenas, lo mismo. A mí lo del pobre Riego me encantó, ¡eso sí que es un patriota!, masón, afrancesado y general de España (¿qué hizo?, cuéntame), pues mira, en vez de combatir a los independentis­tas americanos, el hombre se subleva, exige la constitución de Cádiz y extiende el movimiento por Galicia y Cataluña. ¡Per­fecto!, ¿qué culpa tiene América? Dudo que Bolívar haga con su pueblo nada peor de lo que hicieron nuestros virreyes (él quizá no, ya veremos qué hacen con el pueblo las oligarquías nacio­nales después de independizarse), ah, ese es otro tema, yo creo que les convendría unirse ¿lo ves?, ¡los imperios existen, las patrias no!), mira que eres terco (oye, ¿y qué pasó con el gene­ral?), ¿con quién?, ¿con Riego?, nada, lo ejecutaron entre aplau­sos en una bonita plaza de Madrid.



Andrés Neuman; El Viajero del siglo, Alfaguara 2000

28/10/09

Os límites da novela e o cine históricos. Pistas para a reflexión

1.- Primeiro texto para a reflexión.
Señor Hans, campanilleó Sophie apaciguando la discusión entre el profesor y el señor Levin, hace tiempo que está callado y tanto silencio, compréndanos, empieza a preocuparnos tratándose de usted. Así que si gusta, explíquenos, ¿por qué le desagradan las novelas históricas? Hans suspiró.
Verán, comenzó Hans, no es que no me gusten. Para mí los folletines de Walter Scott, y los de sus imitadores ya ni digamos, son un fraude. Pero no porque sean históricos, sino porque son antihistóricos. La historia me apasiona, y por eso la moda de las novelas históricas me parece penosa. No tengo nada contra el género, sólo que rara vez se le hace justicia. Creo que el pasado no debería ser un entretenimiento, sino un laborato­rio para analizar el presente. En esos folletines suele haber dos clases de pasado: paraísos bucólicos o falsos infiernos. Y en am­bos casos el autor miente. Desconfío de los libros que insinúan que el pasado fue mucho más noble, cuando ni el propio autor volvería si pudiese. Y también desconfío de los libros que in­tentan convencernos de que el pasado fue peor en todos los sentidos, que es lo que suele decirse para disimular las injusticias del presente. Quiero decir, y perdonen el discurso, que el pre­sente también es histórico. En cuanto a los argumentos, yo los veo vacíos. Llenos de acontecimientos pero vacíos de sentido, porque no interpretan su tiempo ni los orígenes del nuestro. No son realmente históricos. Los folletines utilizan la documen­tación como telón de fondo, en vez de tomarla como punto de partida para reflexionar. Sus argumentos casi nunca vinculan pasión y política, por ejemplo, o cultura y sentimientos. ¿De qué me sirve saber cómo se viste exactamente un príncipe, si no sé cómo se siente por ser príncipe? ¿Y qué me dicen ustedes de esos romances intemporales? ¿O vamos a creernos que la historia se transforma pero el amor siempre es el mismo? Por no hablar del estilo, ¡ay, el estilo de las novelas históricas! Con todos mis respetos, me cuesta entender que se sigan contando aventuras de caballeros como si no se hubiese escrito nada des­de las novelas de caballerías. ¿Acaso el lenguaje no transcurre, no tiene también su historia? Pero he vuelto a hablar demasiado. Les ruego que me disculpen.
Todo lo contrario, querido señor Hans, sonrió Sophie, ¿qué opinan los demás?

Andrés Neuman; El Viajero del siglo, Alfaguara 2000.Pxs. 173-174

2.- Outra pista para a reflexión.



Conviene aclarar para aquellos que busquen libros de historia en formato audiovisual, que una película no es un libro de historia. La ambientación, la recuperación de arquitecturas perdidas o el retrato de personajes históricos son trabajos complejos, mucho más complejos según nos alejamos en el tiempo. En primer lugar porque nos faltan muchos datos, en segundo lugar porque las sociedades mantienen costumbres y usos que hoy nos chocan por extraños. Una película es una historia, en el sentido de cuento, de narración, que pretende entretener, que nos plantea algunas preguntas, que nos presenta imágenes valiosas en su mera belleza o en lo que tienen de evocación. En este sentido podéis ver “Dulce Libertad” (1985) de Alan Alda que hace un retrato divertido y certero sobre las contradicciones entre el lenguaje y las pretensiones de una obra histórica y una película. El protagonista, el propio Alan Alda, comprueba como delante de sus ojos y contando con su supuesto asesoramiento, la historia de la película se aleja más y más del relato original de los hechos. Desde luego, una de las mejores metáforas sobre la historia-ficción, que goza hoy en día de tanto éxito, tanto en el cine como en la novela.
La principal de las pegas que encontramos en el cine histórico, en la novela histórica e incluso en algunos libros de historia es la “presentización”, atribuir valores o contravalores del presente a personajes del pasado. Desde entender que un caballero castellano del siglo XIII actúa siguiendo un atávico nacionalismo español, a pensar que San Francisco ejercía en el siglo XIII una suerte de ONG de protección de los animales por aquello de llamar hermanos a todos los bichos que se tropezaba. A menudo encontramos que los relatos de las películas nos agradan más o menos por lo mucho que se parecen a eso que nos gusta oír o ver. En definitiva, porque nos dan la razón y nos confirman en nuestras perezosas certezas. Ya sabéis que nada es más peligroso que nos adulen o que nos den la razón…..

27/10/09

"El mundo que yo no viva..." Agustín García Calvo y Amancio Prada

El mundo que yo no viva
lo pensé como cosa extraña,
como arca de maravilla.
Ay de mi vida

Allí ¿sonará la lluvia
junto al fuego las noches frías?
¿Tendrá Agosto en el río barcas?
Y tú ¿la gentil sonrisa?

¿Brillará en el papel que siembro
la negra flor de la tinta?
Ay de mi vida

¿Será posible que vengan
los amigos y que "Era" digan
"un hombre, y te quiso mucho"
y "Mucho" llorando digas?

Es el mundo que no conozco,
Atlántida sumergida.
Ay de mi vida.

Allí las palmeras echan
esmeraldas. Allí las crías
del delfín esmeraldas pacen.
Allí no hay noche ni día:
cuando ordeñan a los rebaños,
de púrpura el mar se agría,
Ay de mi vida.

Más limpio que agua de oro
es el mundo que yo no viva:
no hay naves de arar espumas
ni arado para las viñas;
el gran árbol le da su fruto
al que el nombre del fruto diga.
Ay de mi vida.

Ese mundo no es el mío:
es el tuyo: el que en tus pupilas
hundido está desde siempre
y no lo alcanza mi vista.
A ese mundo quisiera entrar,
antes que suene la hora
- ay - de mi vida.

Agustín García Calvo

DESVÍO POR OBRAS
http://www.filestube.com/cb402250677ae1c803ea/details.html

23/10/09

O adianto do último disco de Quique González.

¡xa se, xa sei...! Non todo vai ser historia de España.
Para que os atosigados polo curso se "des-atusaguen"(Lu dixit).¡Que mellor que colgarse a lua baixo do brazo! e darse un "paseo" por este video clip.

21/10/09

Accidentada e reveladora historia dun cadro de Goya

Accidentada historia de (...)un famoso cuadro de Goya, La alegoría de la Villa de Madrid, que hoy figura entre las obras más preciadas del Museo Municipal capitalino. En este cuadro, el gran pintor representó a la ciudad como una joven matrona coronada, vestida de blanco con manto rosa, descalza y con un perrito –símbolo de la fidelidad- a sus pies; mientras uno de sus brazos se apoya en el escudo de la villa, el otro señala hacia un medallón en el que hoy puede leerse, en letras de oro, la frase “Dos de Mayo”, recuerdo inequívoco de la sublevación de los madrileños contra los franceses en los primeros días de la Guerra de la Independencia.

Pero hete aquí que no fue precisamente ésa la intención primera del artista.
El cuadro respondía al encargo del Ayuntamiento afrancesado de la ciudad, que quería colgar en la Sala Capitular un retrato del nuevo monarca, José Bonaparte, hermano de Napoleón. Así, cuando en febrero de 1810 Goya presentó la tela, en el medallón destacaba la efigie del rey José. No sería por mucho tiempo. En mayo de 1812, los franceses derrotados abandonaron la ciudad y los patriotas madrileños hicieron desaparecer el retrato del óvalo, pintando encima la palabra CONSTITUCIÓN, en honor a la entonces recién aprobada en Cádiz. Tan sólo unos meses más tarde, en noviembre, los reveses de la guerra devolvieron a Pepe Botella a su lugar en el medallón, del que sería definitivamente desahuciado en 1813, tras la derrota final de las tropas napoleónicas. De nuevo apareció el rótulo constitucional, que la reacción absolutista de Fernando VII hizo desaparecer en 1814, sustituyéndolo por su retrato. Ahí se mantuvo hasta 1843, en que los liberales ordenaron cubrir su imagen por la leyenda “Libro de la Constitución”. Tres décadas más tarde, en 1872, el alcalde de entonces, marqués de Sardoal, quiso recuperar el retrato regio que supuestamente se escondía bajo los diversos repintes del medallón y, al no encontrarlo, mandó que se inscribiera la frase “Dos de Mayo”, poniendo fin a los avatares constitucionales de la preciada obra de Francisco de Goya.


Información recollida en:



18/10/09

Os fusilamentos do 3 de maio. O xogo dos opostos.Goya vs Gross

Cuando Goya dio la pincelada final a Los fusilamientos en la Montaña del Príncipe Pío inició un diálogo. Aunque mucho se ha escrito, no hay pruebas de que dicha obra fuera una respuesta a La rendición de Madrid de Gros. Pero podemos pensarlo así.
Es notoria la contraposición de imágenes y significados. Cabe aclarar que, si hubo influencia, fue la obra del francés la que actuó sobre la de Goya, debido a las fechas de ambas creaciones (1810 y 1814 respectivamente). Ahora bien, observémoslas detenidamente
El 4 de di­ciembre de 1808 Madrid se rendía al em­perador.
Gros ha representado la entrega y la humillación de los madrileños, que se arrodillan y bajan la cabeza ante un Napoleón sereno, firme, secundado por sus hombres, uno de los cuales sostiene en una mano el decreto de amnistía para los rendidos. Otra vez aquí los elementos sublimes del poder y la piedad.



Goya, en cambio, corrige el «modelo» francés del gusto sublime. Reemplaza al héroe legitimador por los madrileños que mueren, singularizados en sus distintas actitudes: Desde los que rezan, los que no quieren ver la matanza, y el que hace frente a la descarga ofreciendo su pecho. A su vez, deshumaniza al pelotón de fusilamiento al hacerlo anónimo y sin rostro

Las figuras que inclinan la cabeza y unen sus manos en la pintura de Gros se corresponden a las que Goya hizo, pero en forma invertida, porque allí levantan los brazos y la cabeza (Aunque uno parece rezar, como si fuera un «guiño» a Gros). Es decir, lo que en Gros significa aire victorioso y de misericordia, en Goya es de resistencia y represión.








"Podrían entenderse El dos de mayo de 1808 y El tres de mayo de 1808 (hacia 1814, Madrid, Prado), de Francisco de Goya, como una respuesta del pintor aragonés a la conocida pintura de Gros La rendición de Madrid (1810, Versalles, M. N. del Castillo), que se expuso en el salón de 1810, en el que se representa la absoluta entrega de los españoles, verdadera humillación en algunas figuras que se echan al suelo, y la nobleza —y contento en uno de los guardias (verdadero guiño popular o populista de Gros a sus conciudadanos)— de los mandos franceses, uno de los cuales sujeta en la mano derecha el decreto de amnistía para los ciudadanos de Madrid. No sabemos si Goya conocía esta obra de Gros, aunque fuera a través de estampas o por información indirecta, es posible que no y que pintara las suyas a tenor de los acontecimientos que se desatan en la contienda y en la órbita de las estampas que por entonces se publicaron en Madrid, que recuerdan, como ya señalé antes, algunas estampas francesas revolucionarias, pero la historia se ha encargado de hacer «justicia poética» y es ya habitual emparejar la pintura de Gros con la de Goya. El cuadro del francés presenta la rendición de Madrid en la óptica victoriosa y compasiva de los héroes franceses, los de Goya plasman la resistencia y la represión.Nada puede ser más opuesto que aquella y estas obras, la de Gros es una pintura sublime, las de Goya empiezan a ser patéticas”.
Valeriano Bozal, Goya y el gusto moderno, Madrid, Alianza Editorial, 1994. ISBN 84-206-7127-4.

16/10/09

Napoleón aos españois e a "escatolóxica" resposta dos españois a Napoleón

1.- A proclama napoleónica

Napoleón, Emperador de los franceses, rey de Italia, etc., etc., a todos los que las presentes vieren, salud.Españoles: después de una larga agonía, vuestra nación iba a perecer. He visto vuestros males y voy a remediarlos. Vuestra grandeza y vuestro poder hacen parte del mío.Vuestros príncipes me han cedido todos sus derechos a la corona de las Españas; yo no quiero reinar en vuestras provincias; pero quiero adquirir derechos eternos al amor y al reconocimiento de vuestra posteridad.Vuestra monarquía es vieja: mi misión se dirige a renovarla; mejoraré vuestras instituciones, y os haré gozar de los beneficios de una reforma sin que experimentéis quebrantos, desórdenes y convulsiones.Españoles: he hecho convocar una asamblea general de las diputaciones de las provincias y de las ciudades. Yo mismo quiero saber vuestros deseos y vuestras necesidades.Entonces depondré todos mis derechos, y colocaré vuestra gloriosa corona en las sienes de otro. Yo mismo, asegurándoos al mismo tiempo una Constitución que concilie la santa y saludable autoridad del Soberano con las libertades y privilegios del pueblo.Españoles: acordaos de lo que han sido vuestros padres, y mirad a lo que habéis llegado. No es vuestra la culpa, sino del mal gobierno que os regía. Tened suma esperanza y confianza en las circunstancias actuales; pues yo quiero que mi memoria llegue hasta vuestros últimos nietos y que exclamen: Es el regenerador de nuestra patria.
Dado en nuestro palacio imperial y real de Bayona a 25 de mayo de 1808.-

Firmado: Napoleón.
Por el Emperador el ministro secretario de Estado Hugo B. Maret.
2.-A resposta dos españois


POR J. FÉLIX MACHUCA
La caricatura fue editada en México en 1809 por el director de la Gaceta Juan López Cancelada. Y como se puede apreciar en la imagen en la que la reproducimos, el ingenio del autor sintetiza, con humor de manola y majo, el estado de opinión de los españoles contrarios a la presencia francesa. Vemos a España, con la trasera al aire, sobre la montaña de la generosidad. Desde semejante altura (que habla de un pueblo que ha entregado al invasor hasta su familia real) la nación estercola la Constitución de Napoleón, la carta de Bayona, por la que el Emperador se colaba en España con el fin nada filantrópico de sumar las provincias americanas al imperio francés. Vigilándolo todo, con la visión cercana de un potente anteojos, Inglaterra controla los movimientos con su natural talento para los asuntos internacionales. Las islas, como el francés, también querían el tesoro español americano. La caricatura fue conocida en todo México como «la del Manchego».
Esta caricatura formó la opinión de miles y miles de novo hispanos antes de convertirse, por la sagrada puntería del cura Merino, en mexicanos soberanos e independientes. [...]La caricatura sirvió para fijar en la mentalidad de los mexicanos el fraude ideológico y político de un emperador que, escondido en su coartada de progreso y modernidad, invadió un país para saquearlo. La caricatura, como otras informaciones que Cancelada y la Gaceta facilitaron sobre el discurrir de la guerra y la posible vuelta de la familia real a Madrid, lo enemistaron con el Virrey, José Iturrigaray, funambulista político sobre el alambre de la incertidumbre de un España que nadie sabía por donde iba a romperse.

14/10/09

O século XVIII. Maxistralmente imaxinado por Dn. Ramón Otero Pedrayo

A solemnidade raiolante do Dazaoito asosegaba nas mariñas galegas. O século: goberno pe­trucial de reises bós, devotos, cazadores, mi­nistros de casaca coor cereixa rexindo amodiño o maino maestoso da Monarquía Absoluta. Lembraba un bosque secular e outonizo, dourado por un sol que como unha onza borbónica cortexada polas lises, cor­tábase en dous no horizonte mariño pra alumear a España e o doble imperio dos trópicos. Polo bosque cruzaban xeométricamente os grandes camiños reás; pasaban, ó lonxe, cazatas de tapiz antigo; cortábanse os valentes carballos pra traballar nos recunchos das ribeiras outros bosques de navíos que enchían coma flotas de baleas as augas salgadas. Algús arboredos acougaban melindrosos xardís, onde os violoncellos rimaban o beilado prolixo das donas. Mais todo o bos­que demarcábase en chaos diferentes; cada anaco, cada rexión, gardaba a forza calada do seu vivir an­tergo. As veces, os aires de afora esgallaban con es­trondo algunha forte póla e salferían, un instante, arrecenderes inquedantes. Deseguida voltaba a sole­ne calma do solpor demorado, e os xuristas e segre­darios de despacho, os sabios e os proxectistas, vesti­dos ca casaca, rizados os encaixes, o sombreiro de sa­lón baixo o brazo, ideaban novas medidas pra maor felicidade dos pobos. A mar carregaba as despaciosas flotas de barcos que traguían as pedras extrañas, as madeiras ricas como as xemas, a prata dos aztecas e dos Incas. Prata barroca arrincada da entraña das montañas, tan outas que o alentar nelas é dificultoso, polos homes coor do cobre, tristeiros e saudosos, e polos negros relocentes como a noite suorosa na es­curidade das minas. ¡A prata acuñada en pálidos pe­sos e amontonada en moreas nos soterraños das ofici­nas! O ouro das onzas, co perfil borbónico e as armas abranguendo os hemisferios. Un Gulfstream de ouro e prata batía nas costas ibéricas e súas escumas ían erguendo as fachadas barrocas, ordenaban as rúas feitas pró decorrer de oda ou de silva, das procesiós e das festas. traballaban as madeiras dos coros e gar­daban o grande vento dos órganos. Co ouro e a prata das Américas poderíase erguer unha catedral maxes­tosa, alapeada en apoteose soberbia polas raiolas lon­gas, horizontás, verdecentes de mar, do sol quieto da monarquía do dereito divino.

OTERO PEDRAYO, Ramón; Os Camiños da Vida, cap.III.

13/10/09

Comentando imaxes by Salo' Suárez Vilas

Coa nosa benvida a esta nova xiz-toriadora, Salomé(our black pearl and her whale tail necklace), presentamos a súa descripción e análise da sociedade do Antigo Réxime a través desta caricatura da época revolucionaria en Francia.
Esta imaxe resume moi ben a situación social do Antigo Réxime.Mostra os dous estamentos privilexiados subidos sobre unha gran rocha que representa os numerosos impostos que debían pagar os campesiños,dita rocha aplasta a un campesiño.
A escea é reveladora xa que amosa, de maneira metafórica, a gran presión á que estaban suxeitos os campesiños.A razón da súa existencia era non morrer "afogados" polos pagos excesivos que lles facían pasar fame e lles impedían alimentar ás súas familias.
Da mesma maneira a escea amosa a un clérigo e a un nobre como os pincipais e únicos causantes disa "agonía" enriba da xigante pedra.Na imaxe tamén se pode observar un carro que simbolicamente ten forma de cruz, a cruz que ten que arrastrar o campesiño tódolos días da súa vida para poder simplemente sobrevivir.

Salomé Suárez Vilas

07/10/09

Red Shepherds. "we're talking blue skies on a cloudy day for me"


Para recomendar a este grupo de Nashville, "The Red Shepherds".
E no lateral da esquerda do noso blog, na sección "Audition adiction" atopades a súa música.


06/10/09

Aspectos do Antigo Réxime 2. Unha sociedade ríxidamente xerarquizada...ata o ridículo dos rituais cortesáns

Esta escea que presento de "María Antonieta"(dir. Sofía Coppola) é unha magnífica plasmación do modelo social do Antigo Réxime levado ata o absurdo pola corte de Versalles. Para vestir á raiña era preciso unha chea de xente na que cada quen tiña reservado o privilexio dunha función concreta ( e tan mínima que resultaba absurda a súa presencia). Os privilexios das princesas "de sangue", da xente da familia real...
".-Isto é ridículo.
.-Isto, Madame, é Versalles"

De paso, Sofía Coppola pon en imaxes a tese principal ( ao meu xuizo) da película: María Antonieta máis que culpable de disipación e derroche é víctima. Unha dolescente obrigada a casar cun rei que non lle fai caso e nunha corte onde a espontaneidade xuvenil é imposible polas ríxidas normas da etiqueta cortesá.


05/10/09

Test de ilusións ópticas ou... as veces as cousas non son como as vemos

Cando contestes a cada pregunta pulsando na resposta que consideras correcta pulsa na tecla submit para avaliar a resposta.
¡sorte! ¡e vista!

03/10/09

Aspectos do Antigo Réxime . O poder absoluto

Posiblemente a Francia de Luís XIV sexa un dos mellores exemplos de monarquía absoluta. A Coroa, a persoa do Rei invadeo todo. Francia é unha grande escea na que o rei actúa.Versalles o esceario privilexiado pola presencia do rei ordenado nas estancias e nos xardíns a maior gloria do rei e da monarquía absoluta. O teatro da man de Molieré, a música e a danza con Jean Baptiste Lully completan a escenografía ao servizo da exaltación do poder absoluto de Luis.

O emblema que Luís elixe para o seu reinado é o sol (segundo algúns en clara competencia coa dinastía Habsburgo reinante na España competidora pola hexemonía europea que tamén empregou a simboloxía solar) e o lema "nec pluribus impar" (no inferior a muchos).
Nas esculturas dos xardíns de Versalles atoparemos referencias constantes a Apolo-Helios: conducindo a cuádriga e saíndo do mar, descansando na gruta de Tetis no solpor de cada día e atendido polas ninfas . (Podedes ler este interesante artigo de Gerard Sabatier sobre o deseño de Versalles ao servizo dos intereses políticos do "Rei Sol")


O salón do trono está decorado nas paredes e teitos co mesmo tema solar-apolíneo.
Lully escrebe unha "opera": "Phaeton" sobre o fillo de Apolo quen nun larde de soberbia quixo conducir o carro solar do seu pai e ante os males que producía (o deserto do Sáhara, a cor dos etíopes,etc XDDD jeje)tivo que ser derribado e morto polo propio Zeus.¡Ollo! ¡Aviso aos herdeiros, aos aspirantes ao poder con presa...!

O sol que segue un curso constante e útil, que dá a vida, que rodeado de esplendor da luz aos outros astros e disipa a escuridade, e con ela o caos e a anarquía, que está en constante movemento pero á vez transmite tranquilidade, que todo o ve.Todas estas imaxes son argumentadas polo propio Luís XIV para xustificar a elección do emblema solar para o seu reinado. Coas súas palabras "por ese curso constante e invariable que nunca se aparta nin se desvía jamás, é con seguridade a máis fermosa imaxe dun monarca". Como explicou Peter Burke ("La fabricación de Luis XIV, Ed. Nerea, 1992) a analoxía dos rei francés co astro rey ten un sentido místico. O sol é "inaccesible á observación e ao mesmo tempo desempeña a importante función de "naturalizar" a orde política, de facelo aparecer tan inevitable e incuestionable como a natureza mesma"

Como ilustración a todo isto recupero as imaxes que vimos ca clase, a danza do rei sol da película "Le roi dance"

O texto das imaxes, para que vos axude a entedelas, é o seguinte:
Poder…
Placer…
Luz…

Mientras asciende la luz del sol, aún en el alba de su fuego, ya entonces el honor (corona laurel+reverencia das personaxes) sigue su luminoso rastro
Su estela es seguida a donde vaya, la gracia y la victoria (varal e palma)
El favor(corno da abundancia), el renombre (trompeta) y la paz (palma) se unen al coro universal para celebrar al que con sus rayos divinos hace reinar sobre la tierra la vida… y la luz

01/10/09

Presentando este blog ao alumnado da "colleita do 2010"

Hola holaaaa.... Logo de facer un pouco de pereza na reanudación do blog ( en parte polo desánimo xerado pola perda dunha hora de clase semanal e todo iso)...volvemos e... con ganas. así que para comezar algo de música "con recado"


video


e para seguir ( algo máis serios)... unha presentación deste blogue que agardo anime a mirar e participar nel (tanto como o permita a vosa axetreada axenda)


blogger templates 3 columns | Make Money Online