7/07/09

"El amor roto en mil amores". Rafael A. Alonso Sánchez


I

tan bella que eres libre,

mis manos se vuelven presa

de lo que no alcanzan

cuando a flor de ti se abisman



II


he montado en el escaparate de liquidaciones

este espejo hecho de otros espejos:

mi cuerpo, voz, desnudez, espíritu, vida,

y los ojos y los recuerdos y los vacíos

en vano cerrados, esquivos a la llave

con la que en mi entras sin abrir la puerta.

Este estuche donde parece que no hay nada,

de tan valioso y feliz, lo regalo y lo niego. Atesora,

en exceso, lo sexuave de cada noche

vivida luminosa de pequeñas muertes,

silencios a orillas del beso

que se olvida de qué labios lo unen

a su forma más ceñida y exacta,

cuerpos a orillas del silencio

como árboles de los que brota o se deshoja

una armonía de vuelos

sanguínea hacia las aladas yemas de lo hondo.

-¿Y aquel retrato?-se interesa alguien,

yo si no me faltara coraje para reconocerme

en el extraño sumido en librerías de viejo

o en el muy apegado al escaparate de liquidaciones.

-Llévatelo ya al sinfín del mundo- digo,

digo pues callo que no es retrato, es uno de los espejos

donde, como en mi propio pecho el ritmo

real tejido del corazón, lates y figuras

mi toda ausente, esperada, inseparable tú.


III

es jazz lo que escucho, y la vida,

esta noche en que el mar se define a corazón abierto

en el fúlgido pecho de la luna,

es músico, es la música.

Como alma surgida a flor de sí misma,

la voz no oculta ni muestra

lo que tiene de aire y nada.

Cierro los ojos y en escena veo un cuerpo

cada vez más adherido e incógnito.

Me contempla, templa, tiemblo

aún más si de mi boca retira sus pálpitos.

Qué desnudo, deseado como me acaricia

tentador su tacto de visión íntima.

nunca así en un aparte del tiempo

han bailado tan juntos y tan libres,

tan centrados mi alma, mi silencio,

mis seres de amado y amante,

todas mis parts tú toda.

Puede que el caos me espere en la luz

y que venga una noche en que el sentido

concuerde su naturaleza de pequeña flor en el mundo.

Mientras tanto escucho, me encuentro

en esa parte del encanto o del destino

que se reanuda entre canción y canción.

Renazco poque ni el amor ni la muerte me olvidan,

porque toda música tañe su preciso acaso de eternidad,

y a algunas no les hace falta fantasía ni metáfora,

ni ningún otro resto de naufragio

para componer ese amar entero, rumbo

de naves alejándose hacia el fondo

inhiesto de insoslayables horizontes,

para que las teclas del piano, por fin

pasajeras tocando jazz puerto,

partan hacia lo que han sido siempe,

idóneos intérpretes de los dedos,

y el saxofón llegue a ser todo oídos

a lo largo de su virtuoso ciclo de plenilunios.


AAVV; Ciclo de plenilunios; Espiral Maior. 2009. pxs. 9-11

5/07/09

Próxima actuación
O grupo Mequetrefes presentará o vindeiro 6 de xullo as 20:30 no Fórum metropolitano da Coruña a súa obra " Só vostede e máis eu" recente gañadora do premio ó mellor espectáculo da mostra de Teatro universitario de Galicia.A entrada será de balde. "Só vostede e máis eu" é unha adaptación de "Tus deseos en Fragmentos" de Ramón Griffero e son moitos dos fragmentos do dramaturgo chileno os que aparecen nesta obra, pero nun ton e perspectiva diferentes. Atopámonos pois ante escenas moi distintas que chegan a rozar o absurdo, o que o ser humano non é capaz de comprender. Son vostedes os testigos da viaxe ó interior da conciencia de Ela, a introspección onde o seu fillo estará sempre presente.¡Prendan as luces! ¡Pechen as portas!
¡Comeza a exposición!
Dirixida, adaptada e protagonizada por: Patricia Coucheiro, Estevo Azañón e Lucía Abarrategui
Violín: Zaida García Pérez
Coreógrafa:Triana Doce Palmieri
Deseño e maquetación: Cristina López Astorgano
Fotografía: David Correa Vicente

4/07/09

la marea me dejo la piel cuarteada....un collar de un alfabeto que no entiende el hombre...

"La marea". Vetusta Morla.

27/06/09

Para luciistas empedernidos

¡Que sí..., que dende sempre fun fan de Lucía ("paco de..." aínda que hai outras mequetrefas da que son tamén fan)!

E agora atopo esta maravilla, as cancións de Paco interpretadas por dous xenios do jazz fusionado co flamenco. O saxo e a flauta de Jorge Pardo e o piano de Chano Domínguez. Acompaña Javier Colina ao contrabaixo, Tino Di Geraldo na percusión e Luis Dulzaides coas tumbadoras, os bongos e o chékere. As composiciones do maestro de Algeciras sen guitarra e cun sonido moi jazzístico.


Lembroume ao escoitar o son a unha vella adquisición en vinilo "Delirios Ibéricos" de Râo Kyao e Ketama
Tomo a suxestión do magnífico blog:
http://musicaquecuelga.blogspot.com
DESVÍO POR OBRAS:
Password: musicaquecuelga.blogspot.com

26/06/09

¡invitanme a facerme un facebook, ufff, que pereza !


25/06/09

EL ENEMIGO COMÚN. Luis Alberto de Cuenca

Como Machado, yo también soñaba
de niño con os héroes de la Ilíada
pero mezclándolos en la coctelera
con los padres de la Revolución.
Marat, Robespierre, Lenin y Trotski
vivían en mis sueños de muchacho
junto a Paris, Ayante y Diomedes.
Pese a las discrepancias ideológicas
nunca se peleaban entre ellos,
pues tenían enfrente un enemigo
común: la Realidad.

Luis Alberto de Cuenca
Por fuertes y fronteras (1996)
Antología Poética. Castalia. pxs. 181-182

22/06/09

Architect of the silent moment. Scott Colley.

Ás veces, hai palabras que posuen por si mesmas a capacidade de captar a atención ou mesmo de xenerar unha espectativa especial. Algo así ocurríume cando no magnífico blog http://musicaquecuelga.blogspot.com atopei a reseña deste disco “Architect of the silent moment”.

A decisión de escoitar resultou ser un regalo para os ouvidos nesta época prevacacional. Por momentos resulta moi experimental ( cando menos para min, que non che son moi experto en “jazzes”) pero o conxunto é magnífico e paga a pena. Destaco o final de "Window of time", la armónica en "Masoosong" e o track “Smoke Stack”.

Grabación de estudio de 2005 reuníu a músicos variados para grabar composicións orixinales do baixista Scott Colley. Jazz do bo, esixente, non recomendable para escoitar só como música de fondo, preferible pararse un chisquiño e escoitar con atención o que que nos di.
Track Listing
01. Usual Illusion (7:29)02. Strip Mall Ballet (7:50)03. El Otro (2:52)04. Architect of the Silent Moment (7:14)05. Masoosong (6:05)06. Feign Total (2:58)07. From Within (8:09)08. Smoke Stack (5:56)09. Window of Time (7:55)
Artist List
Scott Colley, bassRalph Alessi, trumpetCraig Tahorn, piano, fender, B3 HammondAntonio Sanchez, drums.David Binney, saxJason Moran, pianoGregoire Maret, harmonicaAdam Rogers, guitar


http://musicaquecuelga.blogspot.com/2009/06/scott-colley.html Ahí encontrarás un DESVÍO POR OBRAS por si te apetece.

21/06/09

Las claves del proceso de hominización están "Debajo de la piel....".Luis Alberto de Cuenca

Cuando los antropólogos e historiadores nos acercamos al estudio de los primeros homínidos surge siempre la pregunta acerca de cuales fueron las claves en el proceso de hominización. ¿que nos hizo humanos separándonos del resto de primates?... Que si el lenguaje, que si el pulgar oponible y la capacidad para fabricar instrumentos...

Dejemos ahora a un poeta, Luis Alberto de Cuenca, que nos dé una pista importante sobre el proceso de hominización(entendido, por cierto, como un "inconclusum" algo en realización en cada uno de nosotros). Porque lo que pudo-puede ser clave está.... debajo de la piel.

Espero que os emocione como a mi me ha emocionado.

DEBAJO DE LA PIEL

Dos millones de años después, tengo tan claro

que el viaje hacia el lenguaje y hacia la inteligencia

no precisaba alforjas, que me sacan de quicio

los que distinguen entre personas y animales,

como si hubiera alguna diferencia entre el hombre

y el resto de los seres vivos del planeta

que no sea a favor de estos últimos. Pero,

al margen de este hecho incontestable, existe

algún hecho menor que justifica, acaso,

el dolor de ser hombre: debajo de la piel

de la especie hay un hueco para el temblor inútil

y hermoso que transmiten los poemas homéricos,

la Eneida de Virgilio, el teatro de Shakespeare,

las Sonatas de Valle o los cuentos de Borges,

por citar sólo cinco momentos memorables

de la literatura universal. No salvan

a nadie, ni nos quitan atávicas zozobras,

pero nos comunican un placer que mi perro,

con ser bastante menos desdichado, no siente.

Dos millones de años después, tan sólo eso

ha valido la pena.


LUIS ALBERTO DE CUENCA
“Por fuertes y fronteras”(1996)
En "Antología Poética". Castalia pxs. 180-181


P.D. Seguro que se os ocurren montones de cosas más (perfectamente inútiles)que provocan ese temblor por debajo de la piel y os animo a dejarlas aquí por escrito . Por mi parte... el Requiem de Fauré, la risa de Raquel y un abrazo de mis padres y/o mis hijos.

20/06/09

"Eleni" de Theo Angelopoulos. O nacemento dos Estados-Nación e os seus "danos colaterais". Angelopoulos e Lajos Zilahy

¿Seica algún de vos xa tivestes a ocasión de ver "Eleni"?
Logo de presentala e falar sobre a música e a potencia poética das súas imaxes quero entrar agora nun tema máis propiamente histórico. Eleni narra unha historia que é personal e colectivamente todo menos infrecuente nos Balcáns do inicio do século XX. O mundo anterior á época contemporánea, coa creación dos Estados-Nación, é unha realidade na que con conflictos e xenerando tamén unha grande riqueza humana, mestúranse nos mesmo territorio pobos, etnias, relixións... Minorías xudeas, xermanas, húngaras ou, no noso caso, gregas, ocupan un espazo importante nos vellos imperios otomano ou austrohúngaro especialmente. Un espazo, que, xa dixemos, non estivo exento de tensións pero que, en xeral, resolvíase en convivencia.
A desaparición deses vellos imperios multinacionais e a sua substitución polos estados-nación xenerou un éxodo de incalculables custes en termos de humanidade. Mareas humanas abandonando terras e cidades que foran as terras e cidades dos seus antepasados pero nas que agora non eran aceptados por non responder aos criterios estabrecidos de pertenza a este novo tipo de estado. Húngaros da rexión de Transilvania, gregos de Odessa, xermanos e xudeos en toda a trama urbana da rexión...
Estes grupos son obrigados a un éxodo que os deixa á mercede de todos e do peor de si mesmos. Obrigados a trasladarse a novos territorios, oficialmente concordantes coa súa nacionalidade, pero que ás veces nin sequera teñen capacidade de acollida para esta poboación. Convírtense en extranxeiros no seu propio país.
Por un deses camiños inesperados polos que nos conduce a memoria a contemplación de "Eleni" trouxo o recordo nunha noveliña (seguramente sen moita calidade) do escritor húngaro Lajos Zilahy, "La Ciudad Vagabunda". Nela os húngaros da rexión de Transilvania tras abandonar as terras dos seus maiores, obrigados polas autoridades rumanas ( que agora xestionan ese territorio), emprenden un éxodo en tren cara a capital do seu estado, a milenaria Budapest. A chegada non pode ser máis desilusionante, non son ben acollidos e teñen que pasar varios anos vivindo nos propios vagóns de tren que os transportaron dende a súa terra a esta que (segundo a doutrina oficial) era realmente a súa.
Ese espazo estigmatizado que forma a cidade vagamunda dos trens lembrame ao delta no que os gregos construen a súa poboación en "Eleni". Un espazo apestado, marxinal. A provisionalidade feita dirección postal. E como toda provisionalidade, fráxil, a piques de inundación.

Con todo isto, cobra , para min, valor pleno a elección musical e fotográfica de Angelopoulos. A perfecta plasmación da dor de quen se sabe exiliado no propio país.

19/06/09

"Eleni" de Theo Angelopoulos. Poesía en imaxes. (3 de 4)

Dende o primeiro momento que puiden disfrutar desta película chamoume a atención a densidade poética das imaxes. Angelopoulos fuxe dos tópicos de país mediterráneo ao estilo do "jroña que jroña de danone". Presentamos unha atmosfera que non ten nada que ver cos contornos definidos do sol mediterráneo, unha atmósfera acorde menos coa latitude que co pulso das almas dun pobo exiliado e transhumante, de perfís desleidos, brumas e barros omnipresentes.

Outra cousa que provocou en min a película foi unha especie de transporte ( por camiños que descoñezo) a outros momentos da historia da arte. As primeiras esceas da película presentannos unha aldea, a dos refuxiados gregos de Odessa en Salónica de tal maneira, con tal enfoque, que non puiden menos de lembrar os cadros de Brueghel cheos de pequenas figuriñas cada unha aterafada no seu traballo propio, como invitando ao espectador a fixarse na súa peripecia persoal, a adicar un cachiño de tempo en prestarlle atención. O embarcadeiro que non define claramento onde acaba a terra e comeza o mar. A roupa branca tendida en longas ringleiras. A imaxe tremenda (firmaríaa calquera pintor ou cineasta surrealista) da árbore coas ovellas penduradas das polas...
Cada unha destas imaxes é un libro de poemas por sí soa. Que as disfrutedes coma min.


18/06/09

"Eleni" de Theo Angelopoulos. Música de Eleni Karaiundrou (2 de 4)


El pensador apátrida, nacido en Rumania en 1911 y muerto en París en 1995, Emile Cioran decía que "toda música verdadera nos hace palpar el tiempo". En Eleni Karaindrou, es la memoria recobrada, porque después de un tiempo transcurrido, siempre es vital regresar al origen, sea cual fuere el destino final. Además, sus composiciones, rebasan todo tiempo y espacio y, claro está, nos hacen vivir la experiencia de la memoria recobrada.
Eleni Karaindrou nació en una aldea montañosa de Grecia llamada Teichio, se convirtió en colaboradora permanente del director Theo Angelopoulos componiendo la banda sonora para sus películas, como La Mirada de Ulises (1995), La Eternidad y un Día (1998) (ganadora de la Palma de Oro en el Festival de Cannes) y Eleni (2004). Cuando el periodista Steve Lake preguntó a Elena Karaindrou qué sonidos recordaba de cuando era niña, la compositora respondió: “La música del viento, la que hacía la lluvia sobre los techos de teja y el agua corriendo. El canto del ruiseñor y el silencio de la nieve. Recuerdo las voces agudas y polifónicas de las mujeres de mi pueblo que cantaban, mientras recogían el maíz, con sus hijos a sus espaldas contando las estrellas. Todavía puedo recordar las melodías bizantinas que se tocaban en la iglesia y las voces de los hombres que las coreaban”.
La banda sonora de esta historia marcada por el sentimiento de lo trashumante no podría partir de una estructura total o definida…Porque no se trata de la música para ilustrar un viaje en el sentido de asociar cada movimiento con la belleza del paisaje o los sentimiento bondadosos que inspira su contacto. El refugiado lleva consigo recuerdos, angustias, miedos, incertidumbre, nostalgia, dolor… la intensidad emocional que emana de las imágenes de Angelopoulos requiere para su debida interpretación notas alargadas, tonos duros, cuerdas tensas, metales melancólicos y voces que evoquen el trino desesperado de gorriones. Una música construida de fragmentos, de modo tal que las emociones queden atrapadas y a la deriva en una pleamar de sentimientos contradictorios por las muchas cicatrices abiertas que deja tras de si la devastación. Eleni Karaindrou nos ofrece las composiciones adecuadas para la gran tragedia histórica en la memoria griega moderna que significaron las emigraciones desde Odessa y Smyrna. Nada mejor que los lamentos de un Corno Francés, las agudas notas desesperadas de una Lyra de Constantinopla, la terrible nostalgia que evoca las voces sin esperanza de un Acordeón, la espiritualidad sin Dios del Harpa, la profundidad del Violonchelo, las cuerdas atormentadas de La Camerata, Athens String Orchestra y la tragedia cotidiana que nos evoca el Hellenic Vocal Ensemble. La conjunción de tantos instrumentos musicales sagrados deriva en un leguaje musical metafórico, atemporal, mundano y a la vez místico. La música es un poema en sí misma que nos cuenta una historia que es universal y que de ninguna manera es exclusiva de un territorio, su expresión es una larga perífrasis de la búsqueda perenne de sentido hasta su inescapable final: “pasaste la mano sobre la hierba y cuando la levantaste algunas gotas rodaron hacia abajo, sobre la tierra, como lágrimas condensadas de un gran río de soledad.”


Textos tomados de...
http://audio.urcm.net/Dos-discos-de-la-compositora
http://duncan-bestiariolugburz.blogspot.com/2008/06/la-msica-de-eleni-karaindrou-para.html


Desvío por obras:
http://avaxhome.ws/music/discography/eleni_karaindrou_ecm_discography.html

17/06/09

"Eleni" de Theo Angelopoulos (1 de 4)

Afeitos estamos por obra e "gracia" do cinema jolibudiense a ver cine devorando palomitas e sendo devorados pola acción máis ou menos trepidante e os efectos especiais. Pero logo de ver "Eleni" de Theo Angelopoulos chego á conclusión de que hai películas que non as podemos mirar como quen mira unha novela de aventuras. Ista é un deses filmes para os que hai que atopar un momento propicio, como o que buscamos para leer poesía, momentos demorados ,en tempo de adagio. Mirar sen prisas de que ocorran cousas porque o tempo pasando é a maior ocorrencia.
Esta película que agora recomendo me chega por x.l.(extra large) mosquera como unha invitación a "ver poesía". Ao longo de catro achegamentos tentarei aportar os meus argumentos para que a vexades. Anda perto das tres horas de metraxe pero ¡podo prometer e prometo! que será o tempo mellor aproveitado que poidades imaxinar.
Unha fotografía evocadora, rompedora de tópicos, subxugante e misteriosa. Unha música de Eleni Karaindrou que engaiola dende o primeiro ( por certo que me leva a mandar un recordo á nosa acordeonista preferida en xiztoria, Sabela(saab, still moving our minds). Un tema histórico de calado. ¡alguén da máis!
Mans á obra. ¡con vostedes: "Eleni" de Theo Angelopoulos!

16/06/09

Un clásico para os que empezan mañá a selectividade.


¡SORTE!

15/06/09

The Man Who Can't Be Moved. The Script.

8/06/09

A transición e a Consti de 1978

Aproveito este bo traballo de Daniel Gómez Valle, extremeño profesor no IES "Bachiller Diego Sánchez"

blogger templates 3 columns | Make Money Online