En el dia de hoy, cautivo y desarmado el Ejercito Rojo, han alcanzado
las tropas nacionales sus ultimos objetivos militares. La guerra ha
terminado.
El Generalísimo
Franco
Burgos 1º abril 1939.
PARTE METEOROLÓGICO(1)
El tiempo previsto para mañana...( y puede que los próximos cuarenta años)
es el pretérito pluscuimperfecto
(1) Adaptación de un poema de Rául Vacas en "Consumir Preferentemente", Anaya, 2006, px. 49
Mostrando entradas con la etiqueta poesía. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta poesía. Mostrar todas las entradas
30/4/12
10/2/12
De Oviedo a Galicia.....pasando por Arxentina
A fortuna (escrita con "f" de Francisco) fixo hoxe caer nas miñas mans o libro que so coñecía pola referencia de palabrasmaldichas. Paréntese: nada como ter o libro na man, máis se se trata dun libro ilustrado.
Disfrutei co poema, cos xogos de palabras de Ángel González, coa inocencia da poesía. Disfrutei coas ilustracións de Valeria Docampo cheas tamén de poesía, fermosísimas.Pero tamén hei dicir que dende o primeiro momento a atmosfera que creaban ambos, a paleta de cores que predominaban na palabra e na imaxe trasportoume aos cadros de Urbano Lugrís. Outro gran poeta, como Ángel, como Valeria. Vos xulgaredes!

11/12/11
Me basta así. Angel González-Pedro Guerra
Si yo fuese Dios
y tuviese el secreto,
haría un ser exacto a ti;
lo probaría
(a la manera de los panaderos
cuando prueban el pan, es decir:
con la boca),
y si ese sabor fuese
igual al tuyo, o sea
tu mismo olor, y tu manera
de sonreír,
y de guardar silencio,
y de estrechar mi mano estrictamente,
y de besarnos sin hacernos daño
—de esto sí estoy seguro: pongo
tanta atención cuando te beso—;
entonces,
si yo fuese Dios,
podría repetirte y repetirte,
siempre la misma y siempre diferente,
sin cansarme jamás del juego idéntico,
sin desdeñar tampoco la que fuiste
por la que ibas a ser dentro de nada;
ya no sé si me explico, pero quiero
aclarar que si yo fuese
Dios, haría
lo posible por ser Ángel González
para quererte tal como te quiero,
para aguardar con calma
a que te crees tú misma cada día
a que sorprendas todas las mañanas
la luz recién nacida con tu propia
luz, y corras
la cortina impalpable que separa
el sueño de la vida,
resucitándome con tu palabra,
Lázaro alegre,
yo,
mojado todavía
de sombras y pereza,
sorprendido y absorto
en la contemplación de todo aquello
que, en unión de mí mismo,
recuperas y salvas, mueves, dejas
abandonado cuando —luego— callas...
(Escucho tu silencio.
Oigo
constelaciones: existes.
Creo en ti.
Eres.
Me basta).
Ángel González
4/12/11
...un viaxe emocionante
A clase de Historia, a literatura, a boa música, a VIDA....Un viaxe emocionante ao que non lle falta de nada
3/12/11
O que se pode ver entre a néboa
Espera, Caroline Murtagh
Llamo dominguerismo al «ya se verá», a esperar hasta mañana, a guardar las cosas en el cajón. A vivir la vida como quien compra lotería, aguardando un respiro que jamás llegará. Hoy no es «siempre todavía»; hoy es siempre nunca más.
Roger Wolfe, Siéntate y escribe, Huacanamo, Barcelona, 2011, p. 74.
Tomo prestada esta entrada do blog "niebla eterna"
16/7/11
Ciudad Cero. Ángel González
CIUDAD CERO. Ángel González
Una revolución.
Luego una guerra.
En aquellos dos años —que eran
la quinta parte de toda mi vida—,
ya había experimentado sensaciones distintas.
Imaginé más tarde
lo que es la lucha en calidad de hombre.
Pero como tal niño,
la guerra, para mí, era tan sólo:
suspensión de las clases escolares,
Isabelita en bragas en el sótano,
cementerios de coches, pisos
abandonados, hambre indefinible,
sangre descubierta
en la tierra o las losas de la calle,
un terror que duraba
lo que el frágil rumor de los cristales
después de la explosión,
y el casi incomprensible
dolor de los adultos,
sus lágrimas, su miedo,
su ira sofocada,
que, por algún resquicio,
entraban en mi alma
para desvanecerse luego, pronto,
ante uno de los muchos
prodigios cotidianos: el hallazgo
de una bala aún caliente,
el incendio
de un edificio próximo,
los restos de un saqueo
—papeles y retratos
en medio de la calle...
Todo pasó,
todo es borroso ahora, todo
menos eso que apenas percibía
en aquel tiempo
y que, años más tarde,
resurgió en mi interior, ya para siempre:
este miedo difuso,
esta ira repentina,
estas imprevisibles
y verdaderas ganas de llorar.
PD "Esta es mi Tierra". Documental na RTVE sobre Ángel González
Luego una guerra.
En aquellos dos años —que eran
la quinta parte de toda mi vida—,
ya había experimentado sensaciones distintas.
Imaginé más tarde
lo que es la lucha en calidad de hombre.
Pero como tal niño,
la guerra, para mí, era tan sólo:
suspensión de las clases escolares,
Isabelita en bragas en el sótano,
cementerios de coches, pisos
abandonados, hambre indefinible,
sangre descubierta
en la tierra o las losas de la calle,
un terror que duraba
lo que el frágil rumor de los cristales
después de la explosión,
y el casi incomprensible
dolor de los adultos,
sus lágrimas, su miedo,
su ira sofocada,
que, por algún resquicio,
entraban en mi alma
para desvanecerse luego, pronto,
ante uno de los muchos
prodigios cotidianos: el hallazgo
de una bala aún caliente,
el incendio
de un edificio próximo,
los restos de un saqueo
—papeles y retratos
en medio de la calle...
Todo pasó,
todo es borroso ahora, todo
menos eso que apenas percibía
en aquel tiempo
y que, años más tarde,
resurgió en mi interior, ya para siempre:
este miedo difuso,
esta ira repentina,
estas imprevisibles
y verdaderas ganas de llorar.
PD "Esta es mi Tierra". Documental na RTVE sobre Ángel González
1/3/11
The White's man Burden. Rudyard Kipling
Aproveitando a presencia dos americanos e americanas do intercambio coa Wayland High School de Boston pedimos a unha das alumnas participantes, Caitlyn Pineault, que nos recitara o coñecido poema de Kipling sobre a "responsabilidade do home branco" que servíu como xustificación do imperialismo a finais do século XIX e máis concretamente á actuación de EEUU no conflicto en Cuba e Filipinas, no '98.(Mágoa que o son non sexa perfecto, porque houbo que rexistralo nun andar, pero a lectura, con todo, paga a pena)
Take up the White Man's burden--
Send forth the best ye breed--
Go bind your sons to exile
To serve your captives' need;
To wait in heavy harness,
On fluttered folk and wild--
Your new-caught, sullen peoples,
Half-devil and half-child.
Take up the White Man's burden--
In patience to abide,
To veil the threat of terror
And check the show of pride;
By open speech and simple,
An hundred times made plain
To seek another's profit,
And work another's gain.
Take up the White Man's burden--
The savage wars of peace--
Fill full the mouth of Famine
And bid the sickness cease;
And when your goal is nearest
The end for others sought,
Watch sloth and heathen Folly
Bring all your hopes to nought.
Take up the White Man's burden--
No tawdry rule of kings,
But toil of serf and sweeper--
The tale of common things.
The ports ye shall not enter,
The roads ye shall not tread,
Go mark them with your living,
And mark them with your dead.
Take up the White Man's burden--
And reap his old reward:
The blame of those ye better,
The hate of those ye guard--
The cry of hosts ye humour
(Ah, slowly!) toward the light:--
"Why brought he us from bondage,
Our loved Egyptian night?"
Take up the White Man's burden--
Ye dare not stoop to less--
Nor call too loud on Freedom
To cloke (1) your weariness;
By all ye cry or whisper,
By all ye leave or do,
The silent, sullen peoples
Shall weigh your gods and you.
Take up the White Man's burden--
Have done with childish days--
The lightly proferred laurel, (2)
The easy, ungrudged praise.
Comes now, to search your manhood
Through all the thankless years
Cold, edged with dear-bought wisdom,
The judgment of your peers!
Rudyard Kipling, The White Man's Burden (1899)
--------------------------------------------------------------------------------
(1) Cloak, cover.
(2) Since the days of Classical Greece, a laurel wreath has been a symbolic victory prize.
--------------------------------------------------------------------------------
Born in British India in 1865, Rudyard Kipling was educated in England before returning to India in 1882, where his father was a museum director and authority on Indian arts and crafts. Thus Kipling was thoroughly immersed in Indian culture: by 1890 he had published in English about 80 stories and ballads previously unknown outside India. As a result of financial misfortune, from 1892-96 he and his wife, the daughter of an American publisher, lived in Vermont, where he wrote the two Jungle Books. After returning to England, he published "The White Man's Burden" in 1899, an appeal to the United States to assume the task of developing the Philippines, recently won in the Spanish-American War. As a writer, Kipling perhaps lived too long: by the time of his death in 1936, he had come to be reviled as the poet of British imperialism, though being regarded as a beloved children's book author. Today he might yet gain appreciation as a transmitter of Indian culture to the West.
What is it today's reader finds so repugnant about Kipling's poem? If you were a citizen of a colonized territory, how would you respond to Kipling?
13/2/11
¿Que nos queda do pasado? Cartografía
Cartografía
Erguen as palabras as cotas, os cumios,
perfilan os ángulos e as derrotas,
transportan o recendo múltiple das augas,
que contrario ao que se di, non son inodoras?
Podemos coas palabras debuxar coa exactitude do cartógrafo
a toponimia do tempo e dos desexos?
Inquírovos
pois do pasado soamente me queda a dor,
a dor e a xeografía.
Erguen as palabras as cotas, os cumios,
perfilan os ángulos e as derrotas,
transportan o recendo múltiple das augas,
que contrario ao que se di, non son inodoras?
Podemos coas palabras debuxar coa exactitude do cartógrafo
a toponimia do tempo e dos desexos?
Inquírovos
pois do pasado soamente me queda a dor,
a dor e a xeografía.
Arturo L. Regueiro. Galiza Cajun, 2009
NOTA de AGRADECEMENTO
a X(tra)L(arge) Mosquera que suxire esta lectura.
a X(tra)L(arge) Mosquera que suxire esta lectura.
9/2/11
Glosas a Heráclito. Ángel González

Metidos como estamos no estudo da Revolución Rusa e nas teorías de Lenin e os bolxeviques, pode resultar suxerente este poema de Ángel González que titula "Glosas a Heráclito"(e, de paso, arrincar un sorriso a tan serio e sesudo tema). Si, Heráclito, o filósofo grego que dixo aquelo de que todo está en constante movemento e por iso nunca poderás bañar dúas veces no mesmo río. O mesmo que tanto influíu en Hegel y Marx.
ποταμοῖσι τοῖσιν αὐτοῖσιν ἐμϐαίνουσιν, ἕτερα καὶ ἕτερα ὕδατα ἐπιρρεῖ.
1ποταμοῖσι τοῖσιν αὐτοῖσιν ἐμϐαίνουσιν, ἕτερα καὶ ἕτερα ὕδατα ἐπιρρεῖ.
Nadie se baña dos veces en mismo río.
Excepto los pobres
Excepto los pobres
2
Los más dialécticos, los multimillonarios:
nunca se bañan dos veces en el mismo
traje de baño.
3
(Traducción al chino)
Nadie se mete dos veces en el mismo lío.
(excepto los marxistas-leninistas)
4
(Interpretación del pesimista)
Nada es lo mismo, nada
permanece.
Menos
la Historia y la morcilla de mi tierra:
se hacen las dos con sangre, se repiten.
Nadie se mete dos veces en el mismo lío.
(excepto los marxistas-leninistas)
4
(Interpretación del pesimista)
Nada es lo mismo, nada
permanece.
Menos
la Historia y la morcilla de mi tierra:
se hacen las dos con sangre, se repiten.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)







