4/5/12
22/2/12
Carnaval-Cuaresma-Restauración.
No número do 3 de marzo de 1900 publicábase un artigo asinado por P.K. e que levaba por título "¡Meditém! "
(A traducción é un pouco de andar por casa, agardo non ter metido moito a pata)
Para la inmensa mayoría de los españoles todo el año es Cuaresma, así como por la totalidad de los gobernantes de la restauración todo el año se Carnaval.
Carnaval para éstos, dada su gran afición á disfrazarse ya montar juerga, a reir y a atiborrarse, á reventarlo todo y á armar a todas horas la gran juerga del siglo.
Cuaresma para aquellos, y Quaresma rigurosa y dura, con abstinencia forzosa, con la ceniza del desengaño sobre la frente y la tristeza negra dentro del corarón. Quaresma de modorra y de estúpida resignación. Cuaresma sin fin ni término, ni esperanza de que se acabe nunca.
Los gobernantes son el baile ... y bailan que se las pelan.
¿Qué se tienen que hacer los gobernados?
Sencillamente: cumplir los preceptos de la Cuaresma: distraer el estómago vacío, sellene la copa de ideas: entretener el ayuno con la meditación.
Está dicho: ya que no nos queda nada mas que hacer, meditamos
8/2/12
30/1/12
Caciquismo e loita electoral. "Combate naval nunha charca"

Poco después sufrió una metamorfosis el vivir entumecido y soñoliento de los Pazos. Entró allí cierta hechicera más poderosa que la señora María la Sabia: la política, si tal nombre merece el enredijo de intrigas y miserias que en las aldeas lo recibe. Por todas partes cubre el manto de la política intereses egoístas y bastardos, apostasías y vilezas; pero, al menos, en las capitales populosas, la superficie, el aspecto, y a veces los empeños de la lid, presentan carácter de grandiosidad. Ennoblece la lucha la magnitud del palenque; asciende a ambición la codicia, y el fin material se sacrifica, en ocasiones, al fin ideal de la victoria por la victoria. En el campo, ni aun por hipocresía o histrionismo se aparenta el menor propósito elevado y general. Las ideas no entran en juego, sino solamente las personas, y en el terreno más mezquino: rencores, odios, rencillas, lucro miserable, vanidad microbiológica. Un combate naval en una charca.
4/1/12
Galicia-Rioja ...bien valdrá, como creo, un vaso de bon vino...
Mientras serpenteaban por el interior, Mateo le contó que don Eduardo Paternina, marqués de Terán, se había iniciado en el negocio del vino bajo la influencia del marqués de Rothschild. Su hijo acababa de fundar la bodega ese mismo año[1896]. Le dijo también que aquellas galerías habían sido excavadas por campesinos gallegos. Un año más tarde, en honor a ellos, el fundador de la bodega decidiría incluir una banda azul y blanca, los colores de la bandera gallega, en la etiqueta de su primer vino: el Paternina.
19/12/11
Vellas e novas aristocracias na sociedade burguesa. La Regenta. Leopoldo Alas Clarín
10/11/11
Fernando, o Desexado, en xiztoria.
1. Unha reflexión "neumanntica" sobre o periodo 1808-1833
2. A reveladora historia sobre as vicisitudes dun cadro de Goya
3. A proclamación en1814 en Betanzos ( un texto que non deberíamos deixar de ler) e o presupesto do festorro conseguinte
9. E para que os de ciencias se avalíen un examen da profesora colaboratriz de xiztoria, Tómasa Lero
24/4/10
"Pensar es de Burros". (Aproveitándose dos amigos.)
Sorprendente titular, pensaredes… pois non e raro escoitar ainda hoxe xente que cando alguén se equivoca en algo e argumenta “Eu pensaba…” a resposta é “Pensar e de burros!”. Se cadra, iso mesmo pensaba a xente que cometeu unha das inxustizas mais notables do século XX en España con un dos seus mais notables homes. Refírome á execución de Francisco Ferrer y Guardia, fundador da Escola Moderna, acusado de ser o instigador dos feitos da Semana Tráxica de Barcelona.


E por qué lle tocou a Ferrer esa culpa? Non só polo seu declarado ideario anarquista, senon tamén porque a súa escola moderna, xerme da escola racionalista, era moi incómoda para moitos. Falar dunha escola baseada nas capacidades por riba das clases sociais, onde non habería exames nin notas para non establecer diferenzas humillantes, onde o ensino baseariase en motivar a curiosidade do alumno, onde nenos e nenas estudasen xuntos, etc, non era grato para que gostaba mais de ter unha masa sumisa e resignada ao seu destiño humilde.
Este texto de Ferrer é de por sí ilustrativo:
“Os gobernos coidáronse sempre de dirixir a educación do pobo, e saben mellor que ninguén que o seu poder está totalmente baseado na escola e por iso a monopolizan cada vez con maior empeño. Pasou o tempo en que os gobernos se opuñan á difusión da instrución e procuraban restrinxir a educación das masas. Esa táctica éralles antes posible porque a vida económica das nacións permitía a ignorancia popular, esa ignorancia que facilitaba a dominación. Pero as circunstancias cambiaron: os progresos da ciencia e os multiplicados descubrimentos revolucionaron as condicións do traballo e da produción; xa non é posible que o pobo permaneza ignorante; necesítaselle instruído para que a situación económica dun país consérvese e progrese contra a concorrencia universal. Así recoñecido, os gobernos quixeron unha organización cada vez máis completa da escola, non porque esperen pola educación a renovación da sociedade, senón porque necesitan individuos, obreiros, instrumentos de traballo máis perfeccionados para que frutifiquen as empresas industriais e os capitais a elas dedicados.”
De burros pode que non… pero de xente perigosa para os oligarcas pode ser.
Aquí vos deixo un documental emitido pola 2 sobre este ilustre español.
31/1/10
A Restauración afonsina. Recuperando vellas entradas en xiztoria
En 1906 Restauración, en crise, homenaxea cun mausoleo ao seu artífice, Cánovas.
http://xiz-toria.blogspot.com/2009/01/o-sepulcro-de-cnovas.html
En segundo lugar unha actividades resoltas por Isabel Rodríguez Buyo sobre cuestións relativas ao periodo. (¡paga apena lelas!)
http://xiz-toria.blogspot.com/2009/01/restauracin-en-actividades-by-elisabeth.html
Para ler máis cómodamente picar no icono do extremo á dereita.
Restauración Actividades



